Shloka 12
Subhadrā-vivāha-saṃsthāpana, Vṛṣṇi–Kuru satkāra, and Abhimanyu-janma
Chapter 213
तत्राभिषेकं कृत्वा स तर्पयित्वा पितामहान् | उत्तितीर्षुर्जलाद राजन्नग्निकार्यचिकीर्षया,राजन! वहाँ स्नान करके पितरोंका तर्पण करनेके पश्चात् अग्निहोत्र करनेके लिये वे जलसे निकलना ही चाहते थे कि नागराजकी पुत्री उलूपीने उनके प्रति आसक्त हो पानीके भीतरसे ही महाबाहु अर्जुनको खींच लिया
tatrābhiṣekaṃ kṛtvā sa tarpayitvā pitāmahān | uttitīrṣur jalād rājann agnikāryacikīrṣayā ||
వైశంపాయనుడు పలికెను—రాజా! అక్కడ స్నానమాచరించి పితృదేవతలకు తర్పణమిచ్చిన తరువాత, అగ్నికార్యము (అగ్నిహోత్రము) చేయుటకై నీటినుండి పైకి రావాలని అతడు సిద్ధపడుచుండగా—అదే క్షణమున నాగరాజుని కుమార్తె ఉలూపి, అతనిపై కామాసక్తి కలిగి, నీటిలోనుండే మహాబాహు అర్జునుని లాగి తీసికొనిపోయెను।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds dharma as lived practice: Arjuna completes purification and ancestral offerings and intends to proceed to the obligatory fire-rite, showing continuity of daily ritual duty even amid travel and uncertainty; it also hints at how personal desire and unforeseen forces can interrupt righteous intention, setting up a moral tension the narrative will resolve.
After bathing and performing tarpaṇa for the ancestors, Arjuna is about to emerge from the water to perform agnihotra. Ulūpī, the Nāga-king’s daughter, attracted to him, pulls him down from within the water, initiating the Ulūpī–Arjuna episode.