Shloka 21
Raivataka-giri Mahotsava and the Counsel on Subhadrā’s Marriage (रैवतके महोत्सवः — सुभद्राविवाहोपायविचारः)
पातालमगमत् सर्वो विषादभयकम्पित: । ततः पितामहस्तत्र सह देवैर्महर्षिभि:,उनके सारे अंग खूनसे लथपथ हो रहे थे। ऐसा जान पड़ता था, मानो आकाशसे दो सूर्य पृथ्वीपर गिर गये हों। उनके मारे जानेपर वे सब स्त्रियाँ वहाँसे भाग गयीं और दैत्योंका वह सारा समुदाय विषाद और भयसे कम्पित होकर पातालमें चला गया। तत्पश्चात् विशुद्ध अन्त:करणवाले भगवान् ब्रह्माजी देवताओं और महर्षियोंके साथ तिलोत्तमाकी प्रशंसा करते हुए वहाँ आये और भगवान् पितामहने उसे वरके द्वारा प्रसन्न किया
pātālam agamat sarvo viṣāda-bhaya-kampitaḥ | tataḥ pitāmahas tatra saha devair maharṣibhiḥ ||
నారదుడు పలికెను—విషాదభయాలతో కంపించిన దైత్యసమూహమంతా పాతాళానికి దిగిపోయెను. అప్పుడు పితామహుడు బ్రహ్మదేవుడు దేవతలతోను మహర్షులతోను కలిసి అక్కడికి వచ్చెను.
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a moral-psychological truth: fear and grief can cause even formidable collectives to retreat, while the re-establishment of order is associated with sattvic authority—Brahmā accompanied by devas and sages—who resolves crises through discernment, praise, and rightful bestowal rather than escalating violence.
After a devastating turn of events, the entire group—trembling with fear and despondency—flees down to Pātāla. Immediately afterward, Brahmā (Pitāmaha) arrives at that very place, accompanied by the gods and great seers, setting the stage for commendation and the granting of a boon (in this episode, connected with Tilottamā in the broader passage).