Shloka 8
Vidurovācā: Śreyas, Mantra, and Conciliation toward the Pāṇḍavas (विदुरोवाच—श्रेयः-मन्त्र-समाधानम्)
ततोअस्य वेश्माग्रयजनोपशोभितं विस्तीर्णपद्मोत्पलभूषिताजिरम् । बलौघरत्नौघविचित्रमाबभौ नभो यथा निर्मलतारकान्वितम्,तदनन्तर राजा ट्रुपदका वह भवन श्रेष्ठ पुरुषोंसे सुशोभित होने लगा। उसके आँगनको विस्तृत कमल और उत्पल आदिसे सजाया गया था। वहाँ एक ओर सेनाएँ खड़ी थीं और दूसरी ओर रत्नोंका ढेर लगा था। इससे वह राजभवन निर्मल तारकाओंसे संयुक्त आकाशकी भाँति विचित्र शोभा धारण कर रहा था
Vaiśampāyana uvāca |
Tato 'sya veśmāgrayajanopaśobhitaṁ vistīrṇapadmotpalabhūṣitājiram |
Balaugharatnaughavicitrām ābabhau nabho yathā nirmalatārakānvitam ||
ఆ తరువాత రాజు ద్రుపదుని రాజభవనం శ్రేష్ఠుల సమాగమంతో మరింత శోభించెను. దాని ప్రాంగణం విస్తారమైన పద్మ-ఉత్పలాలతో అలంకరింపబడెను. ఒక వైపు సైన్యసమూహాలు నిలిచియుండగా, మరొక వైపు రత్నరాశులు కుప్పలుగా కనిపించెను. అట్లా ఆ భవనం నిర్మల నక్షత్రాలతో నిండిన ఆకాశంలా విచిత్ర కాంతిని ధరించెను.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ideal of ordered kingship: prosperity (jewels), protection (troops), and cultured society (eminent persons) are presented together. Ethically, it suggests that royal power is meant to be structured and publicly accountable—wealth and force are not hidden but placed within a visible, regulated setting.
The narrator describes a king’s palace becoming splendidly adorned: the courtyard is decorated with lotuses and blue lotuses, troops are arrayed on one side, and heaps of jewels on another. The scene is compared to a clear, star-filled sky to convey striking, orderly magnificence.