Shloka 43
द्रौपदी-स्वयंवर-प्रारम्भः
Commencement of Draupadī’s Svayaṃvara
वसिष्ठो घातिताउच्ूुत्वा विश्वामित्रेण तान् सुतान् | धारयामास तं॑ शोक महाद्रिरिव मेदिनीम्,वसिष्ठने यह सुनकर भी कि विश्वामित्रने मेरे पुत्रोंकी मरवा डाला है, अपने शोकके वेगको उसी प्रकार धारण कर लिया, जैसे महान् पर्वत सुमेरु इस पृथ्वीको
vasiṣṭho ghātitān śrutvā viśvāmitreṇa tān sutān | dhārayāmāsa taṃ śokaṃ mahādrir iva medinīm |
విశ్వామిత్రుడు ఆ కుమారులను చంపించాడు అని విని కూడా, వశిష్ఠుడు తన శోకవేగాన్ని మహాపర్వతం భూమిని మోసినట్లుగా స్థిరంగా ధరించాడు।
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
The verse presents the dharmic ideal of steadiness: even when struck by devastating loss, a true sage restrains the mind and bears sorrow without collapsing into rage or adharma. Grief is acknowledged, but it is held and governed rather than allowed to govern.
A brāhmaṇa narrator states that Vasiṣṭha hears the news that Viśvāmitra has had Vasiṣṭha’s sons killed. Despite this, Vasiṣṭha sustains his grief with immense composure, compared to a great mountain supporting the earth.