Shloka 37
द्रौपदी-स्वयंवर-प्रारम्भः
Commencement of Draupadī’s Svayaṃvara
द्विरनुव्याह्वते राज्ञ: स शापो बलवानभूत् । रक्षोबलसमाविष्टो विसंज्ञश्नाभवन्नूप:,दो बार इस तरहकी बात कही जानेके कारण राजाका शाप प्रबल हो गया। उसके साथ उनमें राक्षसके बलका समावेश हो जानेके कारण राजाकी विवेकशक्ति सर्वथा लुप्त हो गयी
dvir anuvyāhvate rājñaḥ sa śāpo balavān abhūt | rakṣo-bala-samāviṣṭo visaṃjñaś ca abhavan nṛpaḥ ||
రాజు అదే మాటను రెండుసార్లు పలికినందున శాపం మరింత బలపడింది. రాక్షసబలంతో ఆవరించబడిన నృపుడు పూర్తిగా స్పృహను, వివేకాన్ని కోల్పోయాడు.
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
Speech is morally consequential: repetition can intensify a fault, and when the mind is overtaken by harmful impulses (here framed as rākṣasa-force), discernment collapses, making one vulnerable to the full fruition of a curse or wrongdoing.
A brāhmaṇa explains that the king’s repeated utterance made the curse stronger; simultaneously, a rākṣasa-like force entered him, and the king became senseless—indicating a turning point where ethical control and clear judgment are lost.