Shloka 50
Vasiṣṭhasya śokaḥ, Vipāśā–Śatadrū-nāmākaraṇam, Kalmāṣapādasya bhaya-prasaṅgaḥ (Ādi Parva 167)
तच्छुत्वा सर्वपाञ्चाला: प्रणेदु: सिंहसड्घवत् । न चैतान् हर्षसम्पूर्णानियं सेहे वसुंधरा
tac chrutvā sarvapāñcālāḥ praṇeduḥ siṃhasaṅghavat | na caitān harṣasampūrṇān iyaṃ sehe vasuṃdharā ||
ఆ ప్రకటనను విని సమస్త పాంచాలులు సింహసమూహంలా గర్జించారు. ఆనందంతో నిండిన వారి ఉత్సాహవేగాన్ని భూమి కూడా తట్టుకోలేనట్టుగా అనిపించింది.
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
The verse uses hyperbole—earth unable to bear their joy—to show how collective human emotion can become a force with moral and political consequence; public acclaim is not merely noise but a sign of momentum that can reshape events.
After hearing a significant announcement (described as something heard), the people of Pañcāla respond with a lion-like roar; their exuberant rush is portrayed as so intense that the earth itself seems to tremble under it.