Shloka 10
Vasiṣṭhasya śokaḥ, Vipāśā–Śatadrū-nāmākaraṇam, Kalmāṣapādasya bhaya-prasaṅgaḥ (Ādi Parva 167)
प्रपेदे छन््दयन् कामैरुपयाजं धृतव्रतम् । पादशुश्रूषणे युक्त: प्रियवाक् सर्वकामद:
prapede chandayann kāmair upayājaṃ dhṛtavratam | pādaśuśrūṣaṇe yuktaḥ priyavāk sarvakāmadāḥ ||
వారి ఆధ్యాత్మిక శక్తిని గ్రహించిన ఆలస్యరహిత రాజు ద్రుపదుడు ధృతవ్రతుడైన బ్రాహ్మణుడు ఉపయాజుని సమీపించి, కోరిన భోగ్యవస్తువులను సమర్పించాలనే సంకల్పం చేశాడు. మధుర వాక్యాలు పలుకుతూ, సమస్త కోరికలను తీరుస్తానని ప్రతిజ్ఞ చేసి, ముని పాదసేవలో నిమగ్నమై యథావిధిగా పూజించి, ద్రోణుని సంహరించగల కుమారుని పొందుటకు యజ్ఞోపాయం దొరకాలని అతనిని ప్రసన్నం చేయుటకు యత్నించాడు.
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
The verse illustrates how outwardly dharmic acts—humble service, pleasing speech, and generous gifts to a vow-keeping brahmin—can be ethically complicated when motivated by anger or vengeance. It invites reflection on intention (bhāva) behind religious patronage and the moral weight of seeking power through ritual.
Drupada approaches the brahmin Upayāja, known for strict vows, and tries to persuade him with gifts and respectful service. He speaks sweetly and promises to fulfill desires, aiming to obtain a ritual solution for begetting a son who can defeat/kill Droṇa.