Shloka 15
Hiḍimbā’s Account and the Bhīma–Hiḍimba Engagement (आदि पर्व, अध्याय १४२)
यदा प्रतिष्ठितं राज्यं मयि राजन् भविष्यति । तदा कुन्ती सहापत्या पुनरेष्यति भारत,भरतवंशके महाराज! जब यह राज्य पूरी तरहसे मेरे अधिकारमें आ जायगा, उस समय कुन्तीदेवी अपने पुत्रोंके साथ पुनः: यहाँ आकर रह सकती हैं
yadā pratiṣṭhitaṃ rājyaṃ mayi rājan bhaviṣyati | tadā kuntī sahāpatyā punareṣyati bhārata ||
దుర్యోధనుడు అన్నాడు—భారతవంశశ్రేష్ఠ మహారాజా! ఈ రాజ్యం నా అధికారంలో పూర్తిగా స్థిరపడినప్పుడు, కుంతీదేవి తన కుమారులతో మళ్లీ ఇక్కడికి వచ్చి ఉండవచ్చు.
दुर्योधन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how political power can be used to redefine justice as mere permission: Duryodhana implies that Kuntī and her sons may return only after his rule is secured, revealing a mindset where legitimacy is claimed through control rather than dharma.
Duryodhana speaks to a kingly elder (addressed as rājan and bhārata), asserting that once sovereignty is firmly in his hands, Kuntī and her sons can come back—presenting their return as contingent on his dominance.