Shloka 59
धृतराष्ट्र–दुर्योधन संवादः
Vāraṇāvata-vivāsana-nīti: Dhṛtarāṣṭra and Duryodhana’s Policy Dialogue
स्वागतं ते द्विजश्रेष्ठ यदिच्छसि वदस्व मे । एवमुक्तस्तु रामेण भारद्वाजोडब्रवीद् वच:,द्विजश्रेष्ठ! तुम्हारा स्वागत है। तुम जो कुछ भी चाहते हो, मुझसे कहो।” उनके इस प्रकार पूछनेपर भरद्वाजकुमार द्रोणने नाना प्रकारके धन-रत्नोंका दान करनेकी इच्छावाले, योद्धाओंमें श्रेष्ठ परशुरामसे कहा--“महान् व्रतका पालन करनेवाले महर्षे! मैं आपसे ऐसे धनकी याचना करता हूँ, जिसका कभी अन्त न हो”
svāgataṃ te dvijaśreṣṭha yad icchasi vadasva me | evam uktas tu rāmeṇa bhāradvājo 'bravīd vacaḥ ||
పరశురాముడు అన్నాడు—“ఓ ద్విజశ్రేష్ఠా, నీకు స్వాగతం. నీకు ఏది కావాలో నాకు చెప్పు.” రాముడు ఇలా అనగా భారద్వాజపుత్రుడైన ద్రోణుడు పలికాడు—“మహావ్రతధారీ మహర్షీ! నేను మీ వద్ద అంతం లేని ధనాన్ని యాచిస్తున్నాను.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds dharmic etiquette and moral responsibility in giving and asking: a worthy recipient should state a just desire plainly, and a powerful giver must weigh generosity with discernment, since wealth and boons can shape future conflict.
Paraśurāma welcomes the Brahmin visitor and invites him to state his wish. In response, Bhāradvāja’s son Droṇa begins to speak—introducing his request to Paraśurāma, which will connect to Droṇa’s later role in the epic’s martial and political developments.