Shloka 4
आदि पर्व (अध्याय १२७) — रङ्गे कर्णस्य अवमानः, दुर्योधनस्य प्रतिपक्ष-निवृत्तिः, मैत्री-स्थापनम् / Ādi Parva (Chapter 127) — Karṇa’s Public Humiliation, Duryodhana’s Intervention, and the Formation of Alliance
न शोच्य: पाण्डुरनघ: प्रशस्य: स नराधिप: । यस्य पजञ्च सुता वीरा जाता: सुरसुतोपमा:,निष्पाप राजा पाण्डु शोचनीय नहीं, प्रशंसनीय हैं, जिन्हें देवकुमारोंके समान पाँच वीर पुत्र प्राप्त हुए हैं
na śocyaḥ pāṇḍur anaghaḥ praśasyaḥ sa narādhipaḥ | yasya pañca sutā vīrā jātāḥ surasutopamāḥ ||
నిష్పాపుడైన రాజు పాండువు శోకించదగినవాడు కాదు; అతడు ప్రశంసనీయుడు—దేవపుత్రుల సమానమైన ఐదుగురు వీరపుత్రులు అతనికి జన్మించారు।
धृतराष्ट उवाच
Educational Q&A
The verse reframes grief through ethical appraisal: a blameless king who leaves behind heroic, dharma-aligned progeny is considered praiseworthy rather than merely an object of mourning.
Dhṛtarāṣṭra comments on Pāṇḍu’s fate, asserting that Pāṇḍu should not be lamented because he was sinless and has obtained five valiant sons, likened to divine offspring.