Shloka 17
Adhyāya 125: Raṅga-pradarśana — Arjuna’s Entry and Astric Demonstration (रङ्गप्रदर्शनम्)
दृष्टवा पाण्डुं च माद्रीं च शयानौ धरणीतले । कुन्ती शोकपरीताज़्ी विललाप सुदु:ःखिता,आकर उसने देखा, पाण्डु और माद्री धरतीपर पड़े हुए हैं। यह देख कुन्तीके सम्पूर्ण शरीरमें शोकाग्नि व्याप्त हो गयी और वह अत्यन्त दुःखी होकर विलाप करने लगी --
dṛṣṭvā pāṇḍuṃ ca mādrīṃ ca śayānau dharaṇītale | kuntī śokaparītā strī vilalāpa suduḥkhitā ||
అక్కడికి వచ్చి ఆమె పాండువును, మాద్రీను భూమిపై పడి ఉన్నట్లు చూసింది. అది చూసి కుంతీ శోకంతో నిండిపోయి అత్యంత దుఃఖంతో విలపించసాగింది.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the inevitability of loss and the human cost behind royal and dharmic narratives. It implicitly frames grief as a natural response, while foreshadowing how personal suffering becomes a turning point that reshapes duties, guardianship, and the future course of the lineage.
Vaiśampāyana narrates that Kuntī comes upon Pāṇḍu and Mādrī lying on the ground. The sight overwhelms her with sorrow, and she begins to wail in intense distress, marking a pivotal moment of bereavement in the forest episode.