Shloka 4
Āstravidyā-Pradarśana: The Kuru Princes’ Public Demonstration of Arms (आस्त्रविद्या-प्रदर्शनम्)
इदं तु मे महद् दुःखं तुल्यतायामपुत्रता । दिष्ट्या व्विदानीं भर्तुर्मे कुन्त्यामप्यस्ति संतति:,'परंतु इस बातका मेरे मनमें बहुत दुःख है कि मैं और कुन्तीदेवी दोनों समानरूपसे आपकी पत6ििनियाँ हैं, तो भी उन्हें तो पुत्र हुआ और मैं संतानहीन ही रह गयी। यह सौभाग्यकी बात है कि इस समय मेरे प्राणनाथको कुन्तीके गर्भसे पुत्रकी प्राप्ति हो गयी है
idaṃ tu me mahad duḥkhaṃ tulyatāyām aputratā | diṣṭyā tv idānīṃ bhartur me kuntyām apy asti santatiḥ ||
కానీ నాకు గొప్ప దుఃఖమేమనగా—కుంతీ మరియు నేను సమానంగా మీ భార్యలమై ఉన్నప్పటికీ ఆమెకు కుమారుడు కలిగెను, నేను మాత్రం సంతానహీనంగానే ఉన్నాను. అయినా, ఈ సమయంలో నా ప్రభువుకు కుంతీ ద్వారా సంతానం లభించినది భాగ్యమే.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a dharmic tension within family life: personal grief and comparison (childlessness despite equal marital status) is acknowledged, yet it is tempered by acceptance and gratitude that the household’s lineage is secured through another wife. It models restraint—sorrow without malice—and recognition of fortune (diṣṭyā) in outcomes.
A wife speaks of her pain at remaining childless while Kuntī, though equally a wife, has borne a child; nevertheless she expresses relief and good fortune that her husband has obtained progeny through Kuntī, ensuring continuation of the family line.