Shloka 49
Adhyāya 123 — Droṇa’s Pedagogy: Arjuna’s Preeminence, Ekalavya’s Self-Training, and the Bhāsa-Lakṣya Trial
आकाशे दुन्दुभीनां च बभूव तुमुल: स्वनः । उदतिष्ठन्महाघोष: पुष्पवृष्टिभिरावृत:,तदनन्तर आकाशमें फूलोंकी वर्षकि साथ देव-दुन्दुभियोंका तुमुल नाद बड़े जोरसे गूँज उठा
ākāśe dundubhīnāṃ ca babhūva tumulaḥ svanaḥ | udatīṣṭhan mahāghoṣaḥ puṣpavṛṣṭibhir āvṛtaḥ ||
వైశంపాయనుడు పలికెను—ఆపై ఆకాశమందు దేవదుందుభుల తుముల ధ్వని ఉద్భవించెను. పుష్పవృష్టితో నిండిన గగనమంతట మహాజయఘోషము ప్రతిధ్వనించెను—ఇది శుభలక్షణమై, జరుగబోయే కార్యానికి దివ్య అనుమోదనమును సూచించెను।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the epic convention that righteous or momentous events are accompanied by auspicious celestial signs—flower-showers and divine drums—suggesting cosmic endorsement and the moral weight of the narrative moment.
Immediately after a significant development, the heavens respond: divine drums thunder in the sky and flowers rain down, while a great acclamation rises—signaling celebration and approval from higher realms.