Shloka 9
Pāṇḍu’s Marriages, Conquests, and Triumphal Return (पाण्डोर्विवाह-विजय-प्रत्यागमनम्)
सान्त्वपूर्व मुनिश्रेष्ठ: कामार्तो मधुरं वच: । उक्त जन्म कुलं महामस्मि दाशसुतेत्यहम्,“एक दिन मैं उसी नावपर गयी हुई थी। उन दिनों मेरे यौवनका प्रारम्भ था। उसी समय थधर्मज्ञोंमें श्रेष्ठ बुद्धिमान् महर्षि पराशर यमुना नदी पार करनेके लिये मेरी नावपर आये। मैं उन्हें पार ले जा रही थी, तबतक वे मुनिश्रेष्ठ काम-पीड़ित हो मेरे पास आ मुझे समझाते हुए मधुर वाणीमें बोले और उन्होंने मुझसे अपने जन्म और कुलका परिचय दिया। इसपर मैंने कहा--'भगवन्! मैं तो निषादकी पुत्री हूँ"
sāntvapūrvaṁ muniśreṣṭhaḥ kāmārto madhuraṁ vacaḥ | ukta-janma-kulaṁ mahām asmi dāśasūtety aham ||
అప్పుడు కామపీడితుడైన మునిశ్రేష్ఠుడు ముందుగా తన జన్మకులాలను తెలిపి, సాంత్వనతో మధుర వచనాలు పలికాడు. నేను ప్రతిగా— “భగవన్! నేను నిషాద (మత్స్యకార) కన్యను” అని చెప్పాను.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how persuasion and self-presentation (declaring one’s lineage) can be used to soften resistance, while also foregrounding ethical tension: desire seeks expression, yet social identity and propriety shape the response.
A sage, overcome by desire, addresses the young boatwoman with gentle, sweet speech and introduces his own lineage; she replies by stating her own social origin—she is a dāśasūtā, the daughter of a Niṣāda/fisherfolk family.