Shloka 91
Āṇīmāṇḍavya–Upākhyāna
The Account of Āṇīmāṇḍavya and the Birth of Vidura
यत् त्वया सत्यवत्यर्थे सत्यधर्मपरायण । राजमध्ये प्रतिज्ञातमनुरूपं तवैव तत्,'सत्यधर्मपरायण राजकुमार! आपने सत्यवतीके हितके लिये इन राजाओंके बीचमें जो प्रतिज्ञा की है, वह आपके ही योग्य है
yat tvayā satyavatyarthe satyadharmaparāyaṇa | rājamadhye pratijñātam anurūpaṃ tavaiva tat ||
వైశంపాయనుడు పలికెను— “సత్యధర్మపరాయణుడైన రాజకుమారా! సత్యవతి హితార్థం రాజుల మధ్య నీవు ప్రకటించిన ప్రతిజ్ఞ నీకే తగినది—నీ స్వభావానికీ సంకల్పానికీ యోగ్యమైనది.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
A vow made for another’s welfare, when grounded in satya (truthfulness) and dharma (righteous duty), becomes ethically powerful only if it matches the speaker’s character and capacity; integrity is shown by making promises that one can uphold and that serve a just purpose.
Vaiśampāyana praises a prince in a royal assembly for a solemn promise made for Satyavatī’s benefit, affirming that the pledge is fitting and worthy of him—highlighting the public, binding nature of royal vows and their moral weight.