Shloka 17
अविमुक्तक्षेत्रमाहात्म्य — काशी-वाराणसी में मोक्ष, लिङ्ग-तीर्थ-मानचित्र, और उपासना-विधि
प्रवृत्तनृत्तानुगताप्सरोगणं प्रहृष्टनानाविधपक्षिसेवितम् प्रनृत्तहारीतकुलोपनादितं मृगेन्द्रनादाकुलमत्तमानसैः
pravṛttanṛttānugatāpsarogaṇaṃ prahṛṣṭanānāvidhapakṣisevitam pranṛttahārītakulopanāditaṃ mṛgendranādākulamattamānasaiḥ
అక్కడ ముందుకు సాగుతున్న నృత్యానికి అనుసరించి అప్సరాగణాలు ఉల్లాసంగా నర్తించాయి; అనేక విధాల పక్షులు ఆనందంతో ఆ స్థలాన్ని సేవించాయి. నర్తించే హరిత చిలుకల కిలకిలతో అది మార్మోగి, సింహనాదాల కలకలంతో అందరి మనస్సులు మత్తిల్లాయి—అటువంటి ఆశ్చర్యానంద క్షేత్రంలో పాశు జీవుని పాశాలు సడలిపోతూ, అతడు పతి అయిన పరమేశ్వరుడు శివుని వైపు అంతర్ముఖుడవుతాడు।
Suta Goswami (narrating to the sages of Naimisharanya)
FAQs
It portrays the Shiva-field as charged with auspicious movement and sound—conditions that purify the mind and make it fit for Linga-darshana, where the Pashu turns toward the Pati and bondage (pāśa) begins to slacken.
Shiva-tattva is implied as the awe-inspiring, bliss-bestowing center of a sacred realm: even nature and celestial beings move in rapt harmony, indicating the Lord as the source of both delight and majestic dread that dissolves egoic limitation.
The verse supports Pashupata-oriented inner discipline through sacred sound and concentrated attention: entering a Shiva-sanctified space, steadying the mind amid powerful nāda (resonance), and letting devotional rapture become one-pointed contemplation.