Kurma Purana — Uttara Bhaga, Shloka 37
Naimittika-pralaya and the Theology of Kāla: Seven Suns, Saṃvartaka Fire, Flood, and Varāha Kalpa
मनः शिलाभास्त्वन्ये च कपोतसदृशाः परे / इन्द्रगोपनिभाः केचिद्धरितालनिभास्तथा / इन्द्रचापनिभाः केचिदुत्तिष्ठन्ति घना दिवि
manaḥ śilābhāstvanye ca kapotasadṛśāḥ pare / indragopanibhāḥ keciddharitālanibhāstathā / indracāpanibhāḥ keciduttiṣṭhanti ghanā divi
కొన్ని మేఘాలు మనఃశిలలాగా నల్లగా, మరికొన్ని పావురంలా కనిపించాయి. కొన్ని ఇంద్రగోప కీటకంలా ఎర్రగా, కొన్ని హరితాలంలా పసుపుగా; మరికొన్ని ఘనమేఘాలు ఆకాశంలో లేచి ఇంద్రధనుస్సు రూపం దాల్చాయి.
Narrator (Purana narrator continuing the description of observed omens/signs)
Primary Rasa: adbhuta
Secondary Rasa: shanta
FAQs
It does not directly teach Atman-doctrine; instead it describes changing cloud-forms as worldly phenomena, which in Purāṇic reading supports the broader insight that appearances are transient signs within cosmic order.
No explicit yogic technique is taught in this verse; indirectly, it encourages attentive observation (sūkṣma-dṛṣṭi) and discernment—qualities valued in dharma and in the contemplative disciplines discussed elsewhere in the Kurma Purana.
It does not mention Shiva or Vishnu explicitly; it functions as a descriptive passage of natural omens, while the Kurma Purana’s broader synthesis of Shaiva–Vaishnava theology is developed in other sections.