Shloka 35
Kapardeśvara at Piśācamocana — Liberation of a Piśāca and the Brahmapāra Hymn
दृष्ट्वा विमुक्तं स पिशाचभूतं मुनिः प्रहृष्टो मनसा महेशम् / विचिन्त्य रुद्रं कविमेकमग्निं प्रणम्य तुष्टाव कपर्दिनं तम्
dṛṣṭvā vimuktaṃ sa piśācabhūtaṃ muniḥ prahṛṣṭo manasā maheśam / vicintya rudraṃ kavimekamagniṃ praṇamya tuṣṭāva kapardinaṃ tam
పిశాచభావం నుండి విముక్తుడైన ఆ ప్రాణిని చూసి ముని అంతరంగంలో పరమానందించాడు. మహేశ్వరుడు—రుద్రుడు, ఏకకవి, అగ్నిస్వరూప ప్రభువు—అని ధ్యానించి కపర్దీ శివునికి నమస్కరించి స్తుతించాడు।
Narrator (Purāṇic narrator describing the sage’s response); the sage is the agent who offers praise to Śiva (Kapardin).
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: adbhuta
FAQs
By calling Rudra “eka” (the One) and “agni” (the inner purifier), the verse points to the Supreme as a single, luminous reality that burns away impurity and liberates the bound condition.
It emphasizes dhyāna (vicintya—contemplation of Maheśa) followed by praṇāma and stuti (devotional praise), a classic Pāśupata-leaning sequence where inner recollection of Īśvara culminates in surrender and devotion.
While explicitly praising Śiva, it uses universal epithets like “eka” and “agni,” aligning with the Kurma Purana’s synthetic theology where the Supreme is one and is adored through Śaiva or Vaiṣṇava names without contradiction.