Shloka 1
Genealogies of Kaśyapa and Pulastya; Rise of Brahmavādin Lines and Rākṣasa Branches
इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायां पूर्वविभागे सप्तदशो ऽध्यायः सूत उवाच एतानुत्पाद्य पुत्रांस्तु प्रजासंतानकारणात् / कश्यपो गोत्रकामस्तु चचार सुमहत् तपः
iti śrīkūrmapurāṇe ṣaṭsāhastryāṃ saṃhitāyāṃ pūrvavibhāge saptadaśo 'dhyāyaḥ sūta uvāca etānutpādya putrāṃstu prajāsaṃtānakāraṇāt / kaśyapo gotrakāmastu cacāra sumahat tapaḥ
ఇట్లు శ్రీకూర్మపురాణం షట్సాహస్త్రీ సంహిత పూర్వవిభాగంలో సప్తదశోధ్యాయము సమాప్తమైంది. సూతుడు పలికెను—ప్రజాసంతాన విస్తారార్థం ఈ పుత్రులను ఉత్పత్తి చేసి, గోత్రకాంక్షగల కశ్యపుడు అత్యంత మహత్తర తపస్సు ఆచరించెను।
Sūta
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: vira
FAQs
This verse is primarily genealogical and narrative: it frames creation as sustained through prajā-santati (progeny). Implicitly, it reflects the Purāṇic view that cosmic order is upheld through dharmic action (here, tapas and lineage), rather than offering a direct Ātman definition.
The practice emphasized is tapaḥ—ascetic discipline. In the Kūrma Purāṇa’s broader yogic ethos (including Pāśupata-oriented discipline), tapas functions as a force of purification and intention, supporting dharma and the continuation of cosmic creation.
This specific verse does not explicitly mention Śiva or Viṣṇu; however, its focus on tapas and cosmic continuity aligns with the Kūrma Purāṇa’s larger synthetic framework where divine order is maintained through disciplined practice endorsed across Śaiva and Vaiṣṇava strands.