Shloka 17
Viśvarūpa’s Death, Vṛtrāsura’s Manifestation, and the Devas’ Surrender to Nārāyaṇa
विष्वग्विवर्धमानं तमिषुमात्रं दिने दिने । दग्धशैलप्रतीकाशं सन्ध्याभ्रानीकवर्चसम् ॥ १३ ॥ तप्तताम्रशिखाश्मश्रुं मध्याह्नार्कोग्रलोचनम् ॥ १४ ॥ देदीप्यमाने त्रिशिखे शूल आरोप्य रोदसी । नृत्यन्तमुन्नदन्तं च चालयन्तं पदा महीम् ॥ १५ ॥ दरीगम्भीरवक्त्रेण पिबता च नभस्तलम् । लिहता जिह्वयर्क्षाणि ग्रसता भुवनत्रयम् ॥ १६ ॥ महता रौद्रदंष्ट्रेण जृम्भमाणं मुहुर्मुहु: । वित्रस्ता दुद्रुवुर्लोका वीक्ष्य सर्वे दिशो दश ॥ १७ ॥
viṣvag vivardhamānaṁ tam iṣu-mātraṁ dine dine dagdha-śaila-pratīkāśaṁ sandhyābhrānīka-varcasam
ఇలా ఆ మహాకాయ దైత్యుణ్ని చూసి అందరూ భయంతో వణికిపోయి పది దిక్కులకూ పారిపోయారు. అతని రౌద్ర రూప దర్శనంతో సమస్త జగత్తు భీతితో కంపించినట్టైంది.
FAQs
In the Bhagavatam, Vṛtrāsura appears in the Deva–Asura battle as a terrifying, expanding form; the description emphasizes the overwhelming danger faced by the devas and the cosmic scale of the conflict.
The imagery conveys an apocalyptic, universe-threatening presence—poetic language used to show how Vṛtrāsura’s form inspired fear in all directions and seemed capable of devouring existence itself.
It highlights how fear can spread when confronted with seemingly unstoppable forces; the Bhagavatam’s broader narrative encourages steadiness, faith in divine protection, and adherence to dharma even amid intimidation.