Srimad Bhagavatam — Shashtha Skandha, Shloka 13
Nārada Instructs Dakṣa’s Sons; Allegory of the World; Dakṣa Curses Nārada
पुमान्नैवैति यद्गत्वा बिलस्वर्गं गतो यथा । प्रत्यग्धामाविद इह किमसत्कर्मभिर्भवेत् ॥ १३ ॥
pumān naivaiti yad gatvā bila-svargaṁ gato yathā pratyag-dhāmāvida iha kim asat-karmabhir bhavet
పాతాళమనే ‘బిల’లో ప్రవేశించినవాడు అరుదుగా తిరిగి కనిపించునట్లు, అలాగే వైకుంఠధామం (ప్రత్యగ్ధామం) చేరిన జీవుడు ఈ సంసారానికి మళ్లీ రాడు. అలాంటి పరమపదం ఉన్నా దానిని చూడక ఈ క్షణిక లోకంలో కోతుల్లా ఎగిరి దూకితే, అతని అసత్కర్మల వల్ల ఏ లాభం?
As stated in Bhagavad-gītā (15.6) , yad gatvā na nivartante tad dhāma paramaṁ mama: there is a region from which, having gone, one does not return to the material world. This region has been repeatedly described. Elsewhere in Bhagavad-gītā (4.9) , Kṛṣṇa says:
FAQs
This verse says that once one realizes the inner self (pratyag-dhāma), fruitive, temporary actions lose their purpose, because they cannot give lasting fulfillment or liberation.
Nārada instructed Dakṣa’s sons to turn away from worldly productivity and ritualistic ambitions and instead seek self-realization and devotion, showing them the futility of temporary goals.
Prioritize practices that awaken inner spiritual awareness—bhakti, sādhana, and self-inquiry—while treating career and achievements as secondary, not as the source of ultimate meaning.