Srimad Bhagavatam — Shashtha Skandha, Shloka 58
Parīkṣit’s Inquiry into Vṛtrāsura’s Bhakti and the Beginning of Citraketu’s Trial
नाहं तनूज ददृशे हतमङ्गला ते मुग्धस्मितं मुदितवीक्षणमाननाब्जम् । किं वा गतोऽस्यपुनरन्वयमन्यलोकं नीतोऽघृणेन न शृणोमि कला गिरस्ते ॥ ५८ ॥
nāhaṁ tanūja dadṛśe hata-maṅgalā te mugdha-smitaṁ mudita-vīkṣaṇam ānanābjam kiṁ vā gato ’sy apunar-anvayam anya-lokaṁ nīto ’ghṛṇena na śṛṇomi kalā giras te
నాయనా, నేను ఎంత దురదృష్టవంతురాలినో! నీ ముద్దైన చిరునవ్వు, ఆనందభరిత దృష్టితో మెరిసే కమలముఖాన్ని ఇక చూడలేకపోతున్నాను. నీ కన్నులు శాశ్వతంగా మూసుకున్నాయి. కరుణలేని వాడు నిన్ను ఈ లోకంనుంచి మరొక లోకానికి తీసుకెళ్లాడని అనిపిస్తోంది; అక్కడినుంచి నీవు తిరిగి రావు. నాయనా, నీ మధుర స్వరాన్ని కూడా ఇక వినలేకపోతున్నాను।
FAQs
This verse shows Citraketu’s intense sorrow and attachment, highlighting how death abruptly ends worldly relationships and pushes one to seek a higher, spiritual understanding beyond bodily ties.
His son had just died, and Citraketu, overwhelmed by parental love and shock, laments that he can no longer see his child’s smiling face or hear his voice.
It teaches that loss is inevitable under time and fate; channeling grief toward spiritual inquiry and remembrance of the soul’s journey can gradually transform attachment into wisdom and devotion.