Srimad Bhagavatam — Shashtha Skandha, Shloka 12
Vṛtrāsura Rebukes Indra; Heroic Combat and the Asura’s Pure Devotional Prayers
न सन्नवाहाय विषण्णचेतसे प्रायुङ्क्त भूय: स गदां महात्मा । इन्द्रोऽमृतस्यन्दिकराभिमर्श वीतव्यथक्षतवाहोऽवतस्थे ॥ १२ ॥
na sanna-vāhāya viṣaṇṇa-cetase prāyuṅkta bhūyaḥ sa gadāṁ mahātmā indro ’mṛta-syandi-karābhimarśa- vīta-vyatha-kṣata-vāho ’vatasthe
ఇంద్రుని వాహనం అలసిపోయి గాయపడటం, ఇంద్రుడు విచారంగా ఉండటం చూసిన మహాत्मा వృత్రాసురుడు, ధర్మాన్ని అనుసరించి మళ్లీ గదతో కొట్టలేదు. ఈ అవకాశాన్ని తీసుకుని, ఇంద్రుడు తన అమృత హస్తంతో ఏనుగును తాకి, దాని బాధను, గాయాలను నయం చేశాడు. అప్పుడు ఇంద్రుడు, ఏనుగు ఇద్దరూ నిలబడ్డారు.
FAQs
This verse shows Vṛtrāsura’s nobility: he refrains from striking Indra again when Indra is mentally dejected and unwilling to fight, highlighting compassion and honor even amid conflict.
Because Indra appeared viṣaṇṇa-cetā—downcast and not ready for combat—Vṛtrāsura, described as mahātmā, chose not to exploit that weakness.
Do not take advantage of others when they are vulnerable; act with restraint and integrity, even when you have the upper hand.