Srimad Bhagavatam — Saptama Skandha, Shloka 32
Brahmā’s Boons, Hiraṇyakaśipu’s Cosmic Tyranny, and Prahlāda’s Transcendental Qualities
ब्रह्मण्य: शीलसम्पन्न: सत्यसन्धो जितेन्द्रिय: । आत्मवत्सर्वभूतानामेकप्रियसुहृत्तम: । दासवत्सन्नतार्याङ्घ्रि: पितृवद्दीनवत्सल: ॥ ३१ ॥ भ्रातृवत्सदृशे स्निग्धो गुरुष्वीश्वरभावन: । विद्यार्थरूपजन्माढ्यो मानस्तम्भविवर्जित: ॥ ३२ ॥
brahmaṇyaḥ śīla-sampannaḥ satya-sandho jitendriyaḥ ātmavat sarva-bhūtānām eka-priya-suhṛttamaḥ
హిరణ్యకశిపుని కుమారుడైన ప్రహ్లాద మహారాజు బ్రాహ్మణోచిత సంస్కారాలతో, సద్గుణాలతో, సత్యనిష్ఠతో, ఇంద్రియమనోనిగ్రహంతో యుక్తుడై ఉన్నాడు. పరమాత్మవలె సమస్త జీవులపై కరుణ చూపి, అందరికీ అత్యుత్తమ మిత్రుడయ్యాడు. గౌరవనీయుల పట్ల దాసుడిలా వినయంగా, దరిద్రుల పట్ల తండ్రిలా వాత్సల్యంగా, సమానుల పట్ల అన్నదమ్ముల్లా స్నేహంగా, గురువులను భగవంతునితో సమానంగా భావించాడు. విద్య, ధనం, రూపం, వంశం వల్ల కలిగే అహంకారాన్ని పూర్తిగా విడిచిపెట్టాడు.
These are some of the qualifications of a Vaiṣṇava. A Vaiṣṇava is automatically a brāhmaṇa because a Vaiṣṇava has all the good qualities of a brāhmaṇa.
FAQs
This verse describes a devotee as truthful, self-controlled, compassionate to all beings, respectful to saints and teachers, and humble even when endowed with learning, wealth, beauty, and noble birth.
Śukadeva Gosvāmī is describing Prahlāda Mahārāja to show that even in the house of a demon-king, a great bhakta can manifest the highest saintly virtues.
Practice truthfulness, regulate the senses, treat others with empathy, honor teachers and saintly people, and deliberately cultivate humility—especially when success or status increases.