Srimad Bhagavatam — Saptama Skandha, Shloka 33
Hiraṇyakaśipu’s Wrath, the Assault on Vedic Culture, and the Boy-Yamarāja’s Teaching on the Soul
अहो विधात्राकरुणेन न: प्रभो भवान् प्रणीतो दृगगोचरां दशाम् । उशीनराणामसि वृत्तिद: पुरा कृतोऽधुना येन शुचां विवर्धन: ॥ ३३ ॥
aho vidhātrākaruṇena naḥ prabho bhavān praṇīto dṛg-agocarāṁ daśām uśīnarāṇām asi vṛttidaḥ purā kṛto ’dhunā yena śucāṁ vivardhanaḥ
అయ్యో! క్రూరమైన విధాత, ఓ ప్రభూ, మిమ్మల్ని మా చూపుకు అందని స్థితికి తీసుకెళ్లాడు. మీరు పూర్వం ఉశీనరవాసులకు జీవనాధారం ఇచ్చేవారు, అందువల్ల వారు సుఖించారు; కానీ ఇప్పుడు మీ ఈ స్థితి వారి దుఃఖాన్ని మరింత పెంచుతోంది.
FAQs
This verse shows a devotee acknowledging that painful circumstances can arise by providence, yet he still addresses the Lord directly, implying that even grief can be spiritually processed through surrender and prayer.
Prahlāda expresses human-like anguish at seeing the Lord’s intense, fearsome manifestation and the aftermath of events, attributing the situation to providence—yet his focus remains on the Lord as the ultimate refuge.
When events feel beyond control, bring the mind to God in honest prayer, acknowledge the pain without losing faith, and seek steadiness in devotion rather than resentment toward fate.