Srimad Bhagavatam — Saptama Skandha, Shloka 29
Nārāyaṇa’s Impartiality, Absorption in Kṛṣṇa, and the Jaya–Vijaya Descent
Prelude to Prahlāda’s History
कीट: पेशस्कृता रुद्ध: कुड्यायां तमनुस्मरन् । संरम्भभययोगेन विन्दते तत्स्वरूपताम् ॥ २८ ॥ एवं कृष्णे भगवति मायामनुज ईश्वरे । वैरेण पूतपाप्मानस्तमापुरनुचिन्तया ॥ २९ ॥
kīṭaḥ peśaskṛtā ruddhaḥ kuḍyāyāṁ tam anusmaran saṁrambha-bhaya-yogena vindate tat-svarūpatām
గోడ రంధ్రంలో తేనెటీగ బంధించిన పురుగు భయము, వైరం తో తేనెటీగనే నిరంతరం స్మరిస్తూ చివరకు తేనెటీగ రూపమే పొందినట్లే, మాయామనుజరూపుడైన ఈశ్వరుడు భగవాన్ శ్రీకృష్ణుని ఎవడు ఏ విధంగానైనా—భక్తితో గానీ వైరం తో గానీ—నిత్యం చింతిస్తాడో, వాడు పాపాల నుండి శుద్ధుడై తన ఆధ్యాత్మిక స్వరూపాన్ని పొందుతాడు।
In Bhagavad-gītā (4.10) the Lord says:
FAQs
This verse teaches that continuous remembrance creates deep absorption that can transform one’s state—illustrated by the worm becoming like the wasp it constantly contemplates.
He uses it to show how sustained mental absorption—even arising from fear—can change one’s condition, preparing the point that remembrance of Bhagavān powerfully purifies and elevates.
What you repeatedly dwell on shapes you; therefore, intentionally practice daily remembrance of Kṛṣṇa (names, pastimes, teachings) to redirect attention and character toward devotion.