Shloka 14
Bharata Mahārāja’s Ideal Kingship and His Transition from Yajña to Exclusive Bhakti at Pulahāśrama
परोरज: सवितुर्जातवेदो देवस्य भर्गो मनसेदं जजान । सुरेतसाद: पुनराविश्य चष्टे हंसं गृध्राणं नृषद्रिङ्गिरामिम: ॥ १४ ॥
paro-rajaḥ savitur jāta-vedo devasya bhargo manasedaṁ jajāna suretasādaḥ punar āviśya caṣṭe haṁsaṁ gṛdhrāṇaṁ nṛṣad-riṅgirām imaḥ
పరమ పురుషోత్తముడైన భగవాన్ శుద్ధ సత్త్వంలో స్థితుడై ఉన్నాడు. ఆయన జాతవేద సవితా వలె సమస్త జగత్తును ప్రకాశింపజేసి భక్తులకు వరాలను ప్రసాదిస్తాడు. తన ఆధ్యాత్మిక శక్తితో ఈ విశ్వాన్ని సృష్టించాడు; తరువాత తన సంకల్పానుసారం పరమాత్మరూపంగా ఇందులో ప్రవేశించి, వివిధ శక్తుల ద్వారా భోగాసక్తులైన సమస్త జీవులను పోషిస్తున్నాడు. బుద్ధిని ప్రసాదించే ఆ ప్రభువుకు నేను నమస్కరిస్తున్నాను।
The predominating Deity of the sun is another expansion of Nārāyaṇa, who is illuminating the entire universe. The Lord enters the hearts of all living entities as the Supersoul, and He gives them intelligence and fulfills their material desires. This is also confirmed in Bhagavad-gītā. Sarvasya cāhaṁ hṛdi sanniviṣṭaḥ. “I am sitting in everyone’s heart.” ( Bg. 15.15 )
FAQs
This verse describes divine radiance (bharga) entering the purified heart and enabling one to distinguish the saintly, discerning “hamsa” nature from the greedy, materialistic “vulture” tendency.
While narrating Bharata’s inner purification, Śukadeva uses the imagery of Savitṛ’s supreme effulgence to indicate illuminating spiritual knowledge that arises in the mind and then firmly manifests in the cleansed heart.
Cultivate purity through bhakti practices (hearing, chanting, remembrance) so that clear discernment naturally arises—helping you choose saintly association and values over exploitative, distraction-driven habits.