Srimad Bhagavatam — Panchama Skandha, Shloka 6
Viṣṇupadī Gaṅgā: Descent, Cosmic Pathways, and Śiva’s Praise of Saṅkarṣaṇa
सीता तु ब्रह्मसदनात्केसराचलादिगिरिशिखरेभ्योऽधोऽध: प्रस्रवन्ती गन्धमादनमूर्धसु पतित्वान्तरेण भद्राश्ववर्षं प्राच्यां दिशि क्षारसमुद्रमभिप्रविशति ॥ ६ ॥
sītā tu brahma-sadanāt kesarācalādi-giri-śikharebhyo ’dho ’dhaḥ prasravantī gandhamādana-mūrdhasu patitvāntareṇa bhadrāśva-varṣaṁ prācyāṁ diśi kṣāra-samudram abhipraviśati.
సీత అనే గంగాశాఖ బ్రహ్మసదనంనుంచి బయలుదేరి, కేసరాచలాది పర్వతశిఖరాల నుంచి క్రిందకు క్రిందకు ప్రవహిస్తూ, మేరువును చుట్టిన కేసరసమాన శిఖరాల నుంచి జారిపడి గంధమాదన పర్వత శిఖరంపై పడుతుంది. అక్కడి నుంచి మధ్యలో భద్రాశ్వవర్షాన్ని సేదతీరుస్తూ తూర్పు దిశలో క్షారసముద్రంలో ప్రవేశిస్తుంది.
FAQs
It describes the river Sītā as descending from Brahmā’s abode, flowing down from great mountain peaks, touching Gandhamādana Mountain, passing through Bhadrāśva-varṣa, and finally entering the Salt Ocean in the east.
Because the Bhagavatam is presenting sacred geography in a cosmic framework—this river’s origin is traced to Brahmā’s abode to indicate its divine, celestial source within the Purāṇic cosmology.
It encourages a devotee to see the world as sacred and ordered by the Lord—cultivating reverence for tīrthas (holy places), gratitude for nature, and remembrance of the divine reality behind creation.