Adhyaya 10

Verse 1

श्रीशुक उवाच अथ सिन्धुसौवीरपते रहूगणस्य व्रजत इक्षुमत्यास्तटे तत्कुलपतिना शिबिकावाहपुरुषान्वेषणसमये दैवेनोपसादित: स द्विजवर उपलब्ध एष पीवा युवा संहननाङ्गो गोखरवद्धुरं वोढुमलमिति पूर्वविष्टिगृहीतै: सह गृहीत: प्रसभमतदर्ह उवाह शिबिकां स महानुभाव: ॥ १ ॥

శుకదేవ గోస్వామి ఇలా అన్నారు: సింధు సౌవీర దేశాల రాజైన రహూగణుని సేవకులు, ఇక్షుమతి నదీ తీరంలో జడ భరతుని చూశారు. అతను ఎద్దులా బలంగా ఉన్నాడని భావించి, ఆ మహాత్ముని పల్లకీ మోయడానికి బలవంతంగా నియమించారు.

Verse 2

यदा हि द्विजवरस्येषुमात्रावलोकानुगतेर्न समाहिता पुरुषगतिस्तदा विषमगतां स्वशिबिकां रहूगण उपधार्य पुरुषानधिवहत आह हे वोढार: साध्वतिक्रमत किमिति विषममुह्यते यानमिति ॥ २ ॥

అహింసాభావంతో జడభరతుడు ప్రతి మూడు అడుగులకు ముందుకు చూసి, చీమలు తొక్కకూడదని నెమ్మదిగా నడిచాడు. అందువల్ల ఇతర మోసేవారితో అడుగు కలపలేక పల్లకి ఊగింది. రాజు రహూగణుడు వెంటనే అడిగాడు—“ఏ మోసేవారూ, సరిగా నడవండి; పల్లకిని అసమంగా ఎందుకు మోస్తున్నారు? బాగా మోసండి.”

Verse 3

अथ त ईश्वरवच: सोपालम्भमुपाकर्ण्योपायतुरीयाच्छङ्कितमनसस्तं विज्ञापयांबभूवु: ॥ ३ ॥

మహారాజు రహూగణుని గద్దింపుతో కూడిన కఠిన వాక్యాలు విని పల్లకి మోసేవారు శిక్ష భయంతో వణికిపోయి, తరువాత రాజుకు ఈ విధంగా వినవించుకున్నారు.

Verse 4

न वयं नरदेव प्रमत्ता भवन्नियमानुपथा: साध्वेव वहाम: । अयमधुनैव नियुक्तोऽपि न द्रुतं व्रजति नानेन सह वोढुमु ह वयं पारयाम इति ॥ ४ ॥

ఓ నరదేవా! మేము మా కర్తవ్యాలలో ఏమాత్రం నిర్లక్ష్యం చేయడం లేదు. మీ ఆజ్ఞానుసారం పల్లకిని సరిగానే మోస్తున్నాం; కానీ ఈ వ్యక్తి, ఇప్పుడే మా వెంట నియమించబడినవాడు, వేగంగా నడవడు. అందువల్ల ఇతనితో కలిసి మేము పల్లకిని సరిగా మోయలేకపోతున్నాం.

Verse 5

सांसर्गिको दोष एव नूनमेकस्यापि सर्वेषां सांसर्गिकाणां भवितुमर्हतीति निश्चित्य निशम्य कृपणवचो राजा रहूगण उपासितवृद्धोऽपि निसर्गेण बलात्कृत ईषदुत्थितमन्युरविस्पष्टब्रह्मतेजसं जातवेदसमिव रजसाऽऽवृतमतिराह ॥ ५ ॥

శిక్ష భయంతో వణికిన మోసేవారి మాటలు విని, రాజు రహూగణుడు ఒకరి లోపం వల్లనే అందరి మోసడం అసమంగా అయిందని గ్రహించాడు. ఇది బాగా తెలిసినా, వారి విన్నపం విన్నప్పటికీ, రాజనీతి నిపుణుడై అనుభవజ్ఞుడైనా, రాజస్వభావం వల్ల కొద్దిగా కోపం లేచింది. రజోగుణం కప్పిన మనస్సుతో, బూడిద కప్పిన అగ్నిలా బ్రహ్మతేజం స్పష్టంగా కనిపించని జడభరతునితో అతడు ఇలా అన్నాడు.

Verse 6

अहो कष्टं भ्रातर्व्यक्तमुरुपरिश्रान्तो दीर्घमध्वानमेक एव ऊहिवान् सुचिरं नातिपीवा न संहननाङ्गो जरसा चोपद्रुतो भवान् सखे नो एवापर एते सङ्घट्टिन इति बहुविप्रलब्धोऽप्यविद्यया रचितद्रव्यगुणकर्माशयस्वचरमकलेवरेऽवस्तुनि संस्थानविशेषेऽहं ममेत्यनध्यारोपितमिथ्याप्रत्ययो ब्रह्मभूतस्तूष्णीं शिबिकां पूर्ववदुवाह ॥ ६ ॥

రాజు రహూగణుడు జడభరతునితో అన్నాడు—“అయ్యో సోదరా, ఎంత కష్టం! నీవు నిజంగా చాలా అలసిపోయినట్టు కనిపిస్తున్నావు; ఇంత దీర్ఘ మార్గాన్ని చాలా సేపు నీవొక్కడివే పల్లకిని మోసినట్టు ఉంది. నీవు ఎక్కువ బలిష్టుడివి కాదు, శరీరం కూడా గట్టిగా లేదు; పైగా వృద్ధాప్యం నిన్ను బాధిస్తోంది, మిత్రమా. నీతో ఉన్న ఈ మోసేవారు నీకు సహకరించడం లేదా?”—ఇలా ఎన్నిసార్లు మోసపోయిన భావంతో మాట్లాడినా, జడభరతుడు ‘నేను-నాది’ అనే మిథ్యాభావం లేని బ్రహ్మస్థితిలో ఉండి, దేహాన్ని ద్రవ్య-గుణ-కర్మల ఫలితమైన చివరి కవచంగా తెలుసుకొని, మౌనంగా మునుపటిలాగే పల్లకిని మోసుతూ ఉన్నాడు.

Verse 7

अथ पुन: स्वशिबिकायां विषमगतायां प्रकुपित उवाच रहूगण: किमिदमरे त्वं जीवन्मृतो मां कदर्थीकृत्य भर्तृशासनमतिचरसि प्रमत्तस्य च ते करोमि चिकित्सां दण्डपाणिरिव जनताया यथा प्रकृतिं स्वां भजिष्यस इति ॥ ७ ॥

రాజు రహూగణుడు పల్లకి ఇంకా ఊగుతుండటం చూసి కోపంతో అన్నాడు—ఓ దుష్టుడా! ఏమి చేస్తున్నావు? జీవించి ఉండి కూడా మృతుడివా? నేను నీ స్వామినని తెలియదా? నా ఆజ్ఞను అతిక్రమిస్తున్నావు; కాబట్టి యమరాజు పాపులను శిక్షించినట్లు నేనూ నిన్ను దండించి సరిచేస్తాను, నీవు బుద్ధి తెచ్చుకొని విధిని చేయునట్లు।

Verse 8

एवं बह्वबद्धमपि भाषमाणं नरदेवाभिमानं रजसा तमसानुविद्धेन मदेन तिरस्कृताशेषभगवत्प्रियनिकेतं पण्डितमानिनं स भगवान् ब्राह्मणो ब्रह्मभूतसर्वभूतसुहृदात्मा योगेश्वरचर्यायां नातिव्युत्पन्नमतिं स्मयमान इव विगतस्मय इदमाह ॥ ८ ॥

రజస్సు-తమస్సులతో కలిసిన మదంతో దేహాభిమానంలో మునిగిన రాజు రహూగణుడు రాజ్యగర్వంతో జడభరతుని అనవసరమైన, విరుద్ధమైన మాటలతో దూషించాడు. జడభరతుడు భగవంతుని పరమప్రియ భక్తుడు; ఆయన హృదయంలో సదా శ్రీభగవానుని నివాసం. ఆయన బ్రహ్మభూతుడు, సమస్త జీవులకు సుహృదుడు, దేహభావనలేని వాడు. రాజు భక్తుని స్థితిని తెలియకపోయెను. జడభరతుడు చిరునవ్వుతో, కాని అహంకారరహితుడై, ఈ మాటలు పలికెను।

Verse 9

ब्राह्मण उवाच त्वयोदितं व्यक्तमविप्रलब्धं भर्तु: स मे स्याद्यदि वीर भार: । गन्तुर्यदि स्यादधिगम्यमध्वा पीवेति राशौ न विदां प्रवाद: ॥ ९ ॥

బ్రాహ్మణుడు జడభరతుడు అన్నాడు—ఓ వీర రాజా! నీవు వ్యంగ్యంగా చెప్పినది స్పష్టంగా అసత్యం కాదు. ఈ భారము నాది అయితే నేనే వాహకుడనయ్యేవాడిని; కాని భారాన్ని మోసేది దేహం, ఆత్మ కాదు. గమ్యం మరియు మార్గం నావి అయితే కష్టం ఉండేది; కాని అవి దేహసంబంధమైనవి. ‘స్థూలం’ ‘కార్ష్యం’ అనేవి దేహానికి; జ్ఞానులు ఆత్మను అలా చెప్పరు।

Verse 10

स्थौल्यं कार्श्यं व्याधय आधयश्च क्षुत्तृड् भयं कलिरिच्छा जरा च । निद्रा रतिर्मन्युरहंमद: शुचो देहेन जातस्य हि मे न सन्ति ॥ १० ॥

స్థూలత్వం, కార్ష్యం, వ్యాధులు, మానసిక బాధలు, ఆకలి-దాహం, భయం, కలహం, భోగేచ్ఛ, వృద్ధాప్యం, నిద్ర, ఆసక్తి, కోపం, శోకం, మోహం మరియు ‘నేను’ అనే దేహాభిమానం—ఇవి అన్నీ ఆత్మపై ఉన్న భౌతిక ఆవరణ వికృతులు. దేహభావనలో మునిగినవాడు వీటికి లోనవుతాడు; కానీ నేను దేహాభిమానరహితుడను, కాబట్టి ఇవి నావి కావు।

Verse 11

जीवन्मृतत्वं नियमेन राजन् आद्यन्तवद्यद्विकृतस्य द‍ृष्टम् । स्वस्वाम्यभावो ध्रुव ईड्य यत्र तर्ह्युच्यतेऽसौ विधिकृत्ययोग: ॥ ११ ॥

ఓ రాజా! నీవు నన్ను జీవించి ఉండి కూడా మృతుడని నిందించావు—ఆది, అంతం కలిగిన వికృత భౌతిక వస్తువులలో ఇది నియమంగా కనిపిస్తుంది. అలాగే ‘నేను స్వామి, నీవు దాసుడు’ అనే భావమూ స్థిరం కాదు; నేడు నీవు రాజువు, రేపు పరిస్థితి మారవచ్చు. ఇవన్నీ విధి (దైవం) కల్పించిన తాత్కాలిక యోగాలు మాత్రమే।

Verse 12

विशेषबुद्धेर्विवरं मनाक् च पश्याम यन्न व्यवहारतोऽन्यत् । क ईश्वरस्तत्र किमीशितव्यं तथापि राजन् करवाम किं ते ॥ १२ ॥

ఓ రాజా, మీరు ఇంకా ‘నేను రాజును, నీవు నా సేవకుడివి’ అని భావిస్తే, నన్ను ఆజ్ఞాపించండి; నేను మీ ఆజ్ఞను అనుసరిస్తాను. ఈ భేదబుద్ధి కేవలం వ్యవహారము, సంప్రదాయము వల్లనే విస్తరిస్తుంది; దీనికి వేరే కారణం నాకు కనిపించదు. అప్పుడు యజమాని ఎవరు, సేవకుడు ఎవరు? అందరూ భౌతిక ప్రకృతి నియమాల చేత నడిపింపబడుతున్నారు; కాబట్టి నిజంగా ఎవ్వరూ యజమాని కాదు, ఎవ్వరూ సేవకుడు కాదు. అయినా మీరు నన్ను సేవకుడిగా భావిస్తే, నేను అంగీకరిస్తాను—చెప్పండి, మీకు నేను ఏమి చేయాలి?

Verse 13

उन्मत्तमत्तजडवत्स्वसंस्थां गतस्य मे वीर चिकित्सितेन । अर्थ: कियान् भवता शिक्षितेन स्तब्धप्रमत्तस्य च पिष्टपेष: ॥ १३ ॥

ఓ వీర రాజా, మీరు “అరే మూర్ఖుడా, జడుడా, ఉన్మత్తుడా! నిన్ను శిక్షిస్తాను, అప్పుడు నీకు బుద్ధి వస్తుంది” అని అన్న మాటల విషయమై వినండి. నేను బయటకు జడుడు, చెవిటి-మూగవాడిలా ఉంటాను గాని, నిజానికి ఆత్మతత్త్వంలో స్థితుడను. నన్ను శిక్షించి మీకు ఏమి లాభం? మీ లెక్క ప్రకారం నేను నిజంగా పిచ్చివాడినైతే, మీ శిక్ష పిసినదాన్ని మళ్లీ పిసినట్లే—ఫలితం ఉండదు. పిచ్చివాడిని శిక్షించినంత మాత్రాన అతని పిచ్చి నయం కాదు.

Verse 14

श्रीशुक उवाच एतावदनुवादपरिभाषया प्रत्युदीर्य मुनिवर उपशमशील उपरतानात्म्यनिमित्त उपभोगेन कर्मारब्धं व्यपनयन् राजयानमपि तथोवाह ॥ १४ ॥

శ్రీశుకదేవ గోస్వామి చెప్పెను—ఓ మహారాజ పరీక్షితా, రాజు రహూగణుడు కఠిన వాక్యాలతో మహాభక్తుడైన జడభరతుని దూషించినప్పటికీ, ఆ శాంతస్వభావి మునివరుడు అన్నిటినీ సహించి యథోచితంగా ప్రత్యుత్తరం ఇచ్చెను. అజ్ఞానం దేహాత్మబుద్ధి వల్ల కలుగుతుంది; కాని జడభరతుడు ఆ మిథ్యాభావానికి లోనుకాలేదు. సహజ వినయంతో తాను మహాభక్తుడనని ఎప్పుడూ భావించలేదు; పూర్వకర్మ ఫలాన్ని అనుభవించడానికీ అంగీకరించాడు. సాధారణ మనిషిలా, పాలకీ మోసి పాత పాపఫలాలను క్షయింపజేస్తున్నానని భావించి, మునుపటిలానే రాజయానాన్ని మోయడం ప్రారంభించాడు.

Verse 15

स चापि पाण्डवेय सिन्धुसौवीरपतिस्तत्त्वजिज्ञासायां सम्यक्‌श्रद्धयाधिकृताधिकारस्तद्‌धृदयग्रन्थिमोचनं द्विजवच आश्रुत्य बहुयोगग्रन्थसम्मतं त्वरयावरुह्य शिरसा पादमूलमुपसृत: क्षमापयन् विगतनृपदेवस्मय उवाच ॥ १५ ॥

శ్రీశుకదేవ గోస్వామి కొనసాగించాడు—ఓ పాండవవంశశ్రేష్ఠ పరీక్షితా, సింధు మరియు సౌవీర దేశాల రాజు రహూగణుడు పరమతత్త్వ జిజ్ఞాసలో దృఢశ్రద్ధ కలవాడు; అందువల్ల అతడు అర్హుడయ్యాడు. జడభరతుని బ్రాహ్మణ వచనాలను—అనేక యోగగ్రంథాలు సమ్మతించినవి, హృదయగ్రంథిని విప్పేవి—విని, ‘నేను రాజును’ అనే గర్వం అతనిలో నుండి తొలగిపోయింది. అతడు వెంటనే పాలకీ నుండి దిగిపోయి, జడభరతుని పాదపద్మాల వద్ద శిరస్సు పెట్టి దండవత్ ప్రణమించి, మహాబ్రాహ్మణుని పట్ల చేసిన అపమాన వాక్యాలకు క్షమాపణ కోరాడు. తరువాత ఈ విధంగా ప్రార్థించాడు.

Verse 16

कस्त्वं निगूढश्चरसि द्विजानां बिभर्षि सूत्रं कतमोऽवधूत: । कस्यासि कुत्रत्य इहापि कस्मात् क्षेमाय नश्चेदसि नोत शुक्ल: ॥ १६ ॥

రాజు రహూగణుడు అన్నాడు—ఓ ద్విజా, మీరు ఈ లోకంలో ఎంతో గూఢంగా, ఇతరులకు తెలియకుండా సంచరిస్తున్నారు; జనులు మిమ్మల్ని గుర్తించలేరు. మీరు ఎవరు? మీరు పండిత బ్రాహ్మణుడా, లేక అవధూత మహాత్ముడా? మీరు యజ్ఞోపవీతం ధరించినట్లు కనిపిస్తోంది; అందువల్ల మీరు బ్రాహ్మణుడని అనిపిస్తోంది. మీరు దత్తాత్రేయాది వంటి విముక్త మహాత్ములలో ఒకరా? మీరు ఎవరి శిష్యుడు, ఎక్కడివారు, ఎక్కడ నివసిస్తారు? మీరు ఇక్కడికి ఎందుకు వచ్చారు? మా క్షేమార్థమే వచ్చారా? దయచేసి చెప్పండి—మీరు నిజంగా ఎవరు?

Verse 17

नाहं विशङ्के सुरराजवज्रा- न्न त्र्यक्षशूलान्न यमस्य दण्डात् । नाग्‍न्‍यर्कसोमानिलवित्तपास्त्रा- च्छङ्के भृशं ब्रह्मकुलावमानात् ॥ १७ ॥

మహాశయా, ఇంద్రుని వజ్రం, శివుని త్రిశూలం, యమదండం, అగ్ని, మండే సూర్యుడు, చంద్రుడు, వాయువు లేదా కుబేరుని ఆయుధాలు—వీటికి నాకు భయం లేదు. కానీ బ్రాహ్మణుని అవమానించడం మాత్రం నాకు అత్యంత భయం; ఇదే నా మహాభయం.

Verse 18

तद्ब्रूह्यसङ्गो जडवन्निगूढ- विज्ञानवीर्यो विचरस्यपार: । वचांसि योगग्रथितानि साधो न न: क्षमन्ते मनसापि भेत्तुम् ॥ १८ ॥

దయచేసి చెప్పండి—మీరు అసంగుడై ఉండి కూడా జడుడిలా ఎందుకు సంచరిస్తున్నారు? మీ గూఢ ఆధ్యాత్మిక శక్తి అపారం. ఓ సాధువా, యోగంతో నేయబడిన మీ మాటలను మేము మనసుతో కూడా ఛేదించలేము; దయచేసి వివరించండి.

Verse 19

अहं च योगेश्वरमात्मतत्त्व- विदां मुनीनां परमं गुरुं वै । प्रष्टुं प्रवृत्त: किमिहारणं तत् साक्षाद्धरिं ज्ञानकलावतीर्णम् ॥ १९ ॥

నేను మిమ్మల్ని యోగేశ్వరుడిగా, ఆత్మతత్త్వాన్ని తెలిసిన మునులలో పరమ గురువుగా భావిస్తున్నాను. మీరు లోకహితార్థం అవతరించారు; జ్ఞానకళల అవతారమైన సాక్షాత్ హరి కపిలదేవుని ప్రత్యక్ష ప్రతినిధి మీరు. అందుకే, గురుదేవా, ఈ లోకంలో అత్యంత సురక్షిత ఆశ్రయం ఏమిటో అడుగుతున్నాను.

Verse 20

स वै भवाँल्लोकनिरीक्षणार्थ- मव्यक्तलिङ्गो विचरत्यपिस्वित् । योगेश्वराणां गतिमन्धबुद्धि: कथं विचक्षीत गृहानुबन्ध: ॥ २० ॥

మీరు సాక్షాత్ కపిలావతారుని ప్రత్యక్ష ప్రతినిధి కాదా? ప్రజలను పరిశీలించేందుకు మీరు మీ లక్షణాన్ని దాచుకొని చెవిటి-మూగవాడిలా ప్రవర్తిస్తూ లోకంలో సంచరిస్తున్నారు. నేను గృహాసక్తితో బంధితుడను, ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానంలో అంధుడను; అయినా మీ ఎదుట వెలుగు కోరుతున్నాను. నేను ఆధ్యాత్మిక జీవితంలో ఎలా ముందుకు సాగాలి?

Verse 21

द‍ृष्ट: श्रम: कर्मत आत्मनो वै भर्तुर्गन्तुर्भवतश्चानुमन्ये । यथासतोदानयनाद्यभावात् समूल इष्टो व्यवहारमार्ग: ॥ २१ ॥

మీరు “నాకు శ్రమ లేదు” అని అన్నారు. ఆత్మ శరీరానికి భిన్నమైనదైనా, శరీరశ్రమ వల్ల అలసట కలుగుతుంది; అది ఆత్మకే అలసట వచ్చినట్లుగా కనిపిస్తుంది. పల్లకీ మోయడంలో శ్రమ తప్పదు—ఇది నా ఊహ. మీరు స్వామి-దాసుల మధ్య బాహ్య వ్యవహారం తత్త్వంగా సత్యం కాదని కూడా చెప్పారు; అయినా అసత్య ప్రపంచంలోని వ్యవహారమార్గం మూలంతో సహా అనుభవంలో నిలుస్తుంది, ఎందుకంటే అసత్య ప్రపంచపు ఉత్పత్తులు కూడా ప్రభావం చూపుతాయి. కాబట్టి భౌతిక క్రియలు అనిత్యమైనా, వాటిని పూర్తిగా అసత్యమని చెప్పలేం.

Verse 22

स्थाल्यग्नितापात्पयसोऽभिताप- स्तत्तापतस्तण्डुलगर्भरन्धि: । देहेन्द्रियास्वाशयसन्निकर्षात् तत्संसृति: पुरुषस्यानुरोधात् ॥ २२ ॥

రహూగణుడు అన్నాడు—హే మహాభాగ! స్థూలత్వం‑కృశత్వం వంటి దేహలక్షణాలు ఆత్మకు చెందవని మీరు చెప్పినది సరిగా కాదు; ఎందుకంటే సుఖ‑దుఃఖాలను అనుభవించేది జీవాత్మనే. అగ్నిపై పెట్టిన పాత్రలో ముందుగా పాలు వేడెక్కి, ఆ వేడితో బియ్యం కూడా వేడెక్కినట్లే, దేహసుఖ‑దుఃఖాల వల్ల ఇంద్రియాలు, మనస్సు, అంతఃకరణం ప్రభావితమవుతాయి; దేహసంబంధానుసారం పురుషుని సంసారం కొనసాగుతుంది।

Verse 23

शास्ताभिगोप्ता नृपति: प्रजानांय: किङ्करो वै न पिनष्टि पिष्टम् । स्वधर्ममाराधनमच्युतस्ययदीहमानो विजहात्यघौघम् ॥ २३ ॥

హే మహాభాగ! రాజు ప్రజలకు శాస్తా, రక్షకుడు; అతడు సేవకుడైనా ‘పిసినదాన్ని మళ్లీ పిసడు’—అంటే నిష్ఫలకర్మ చేయడు. రాజు‑ప్రజలు లేదా యజమాని‑దాస సంబంధాలు అనిత్యమైనా, ఎవడు తన స్వధర్మాన్ని ఆచరిస్తూ అచ్యుతుని ఆరాధిస్తాడో, అతడు ఇక్కడే పాపసమూహాన్ని విడిచిపెడతాడు. కాబట్టి బలవంతంగా అయినా కర్తవ్యానికి నియమించబడినవాడు ధర్మాచరణతో పాపక్షయాన్ని పొందుతాడు।

Verse 24

तन्मे भवान्नरदेवाभिमान-मदेन तुच्छीकृतसत्तमस्य । कृषीष्ट मैत्रीद‍ृशमार्तबन्धोयथा तरे सदवध्यानमंह: ॥ २४ ॥

మీ మాటలు నాకు విరుద్ధంగా అనిపిస్తున్నాయి. హే ఆర్తబంధూ! రాజదేహమనే అహంకార‑మదంతో నేను మిమ్మల్ని తుచ్ఛంగా భావించి గొప్ప అపరాధం చేశాను. అందుకే దయచేసి కారణరహిత కరుణతో నన్ను మైత్రీదృష్టితో చూడండి; అలా చేస్తే మీ అవమానంతో పుట్టిన పాపరూపమైన భయంకరత నుండి నేను తేరుకుంటాను।

Verse 25

न विक्रिया विश्वसुहृत्सखस्यसाम्येन वीताभिमतेस्तवापि । महद्विमानात् स्वकृताद्धि माद‍ृङ्नङ्‌क्ष्यत्यदूरादपि शूलपाणि: ॥ २५ ॥

హే ప్రభూ! మీరు సమస్త జీవులకు సుహృదుడైన పరమపురుషుని స్నేహితుడు; అందువల్ల మీరు అందరిపట్ల సమదృష్టి, దేహాభిమానరహితుడు. నా అవమానంతో మీకు లాభనష్టం ఏమీ లేదు; మీరు సంకల్పంలో స్థిరుడు. కానీ నా ఈ మహాపరాధం వల్ల, నేను శూలపాణి శివుడిలా బలవంతుడైనా, వైష్ణవ పాదాపరాధం కారణంగా త్వరలోనే నశిస్తాను।