Srimad Bhagavatam — Navama Skandha, Shloka 23
Bhagīratha Brings Gaṅgā; Saudāsa’s Curse; Khaṭvāṅga’s Instant Renunciation
रक्ष:कृतं तद् विदित्वा चक्रे द्वादशवार्षिकम् । सोऽप्यपोऽञ्जलिमादाय गुरुं शप्तुं समुद्यत: ॥ २३ ॥ वारितो मदयन्त्यापो रुशती: पादयोर्जहौ । दिश: खमवनीं सर्वं पश्यञ्जीवमयं नृप: ॥ २४ ॥
rakṣaḥ-kṛtaṁ tad viditvā cakre dvādaśa-vārṣikam so ’py apo-’ñjalim ādāya guruṁ śaptuṁ samudyataḥ
ఆ మాంసాహారం రాక్షసుడి కృతమని వశిష్ఠుడు తెలిసికొనగా, నిర్దోష రాజును శపించినందుకు పశ్చాత్తాపపడి శుద్ధికై పన్నెండు సంవత్సరాలు తపస్సు చేశాడు. ఇదివరకే సౌదాసుడు కూడా అంజలిలో నీరు తీసుకొని శాపమంత్రం జపిస్తూ వశిష్ఠుని శపించబోయెను; కాని అతని భార్య మదయంతి అడ్డుకుంది, కోపంతో ఆ నీటిని గురువు పాదాల వద్ద వదిలింది. అప్పుడు రాజు చూచెను—దశదిశలు, ఆకాశం, భూమి అంతటా ఎక్కడ చూసినా జీవరాశి నిండివుంది।
FAQs
This verse shows the grave impulse to curse the guru even when one feels wronged; Bhagavatam presents such a reaction as spiritually dangerous and requiring restraint and higher understanding.
Because he concluded a Rākṣasa had caused the disruption, yet in his agitation he directed blame toward his guru, and with ritual water in hand he prepared to pronounce a curse.
Before reacting against teachers, elders, or mentors, pause to verify causes, control anger, and respond with humility—rash blame can damage long-term spiritual and personal growth.