Srimad Bhagavatam — Navama Skandha, Shloka 5
Purukutsa’s Rasātala Victory; Triśaṅku and Hariścandra; Rohita and Śunaḥśepha
तस्य सत्यव्रत: पुत्रस्त्रिशङ्कुरिति विश्रुत: । प्राप्तश्चाण्डालतां शापाद् गुरो: कौशिकतेजसा ॥ ५ ॥ सशरीरो गत: स्वर्गमद्यापि दिवि दृश्यते । पातितोऽवाक् शिरा देवैस्तेनैव स्तम्भितो बलात् ॥ ६ ॥
tasya satyavrataḥ putras triśaṅkur iti viśrutaḥ prāptaś cāṇḍālatāṁ śāpād guroḥ kauśika-tejasā
త్రిబంధనుని కుమారుడు సత్యవ్రతుడు ‘త్రిశంకు’ అని ప్రసిద్ధి. గురువు శాపంతో అతడు చాండాలత్వాన్ని పొందాడు; తరువాత కౌశికుడు (విశ్వామిత్రుడు) తేజస్సుతో శరీరంతోనే స్వర్గానికి వెళ్లాడు. దేవతలు అతడిని కిందకు పడగొట్టినా, విశ్వామిత్ర బలంతో పూర్తిగా పడలేదు; నేటికీ తలక్రిందులుగా ఆకాశంలో వేలాడుతూ కనిపిస్తాడు.
FAQs
Triśaṅku is Satyavrata, a king in the solar dynasty, who became famous for the extraordinary events surrounding his fall and later attempt to reach heaven.
This verse states that he attained the condition of a caṇḍāla due to the curse of his spiritual master, empowered by the ascetic potency associated with Kauśika (Viśvāmitra).
The verse highlights the seriousness of guru-related offenses and the principle that actions and disrespect toward sacred authority can bring swift karmic consequences.