Srimad Bhagavatam — Navama Skandha, Shloka 5
Nābhāga’s Inheritance, Śiva’s Verdict, and the Rise of Ambarīṣa—Prelude to Durvāsā’s Offense
तांस्त्वं शंसय सूक्ते द्वे वैश्वदेवे महात्मन: । ते स्वर्यन्तो धनं सत्रपरिशेषितमात्मन: ॥ ४ ॥ दास्यन्ति तेऽथ तान्गच्छ तथा स कृतवान् यथा । तस्मै दत्त्वा ययु: स्वर्गं ते सत्रपरिशेषणम् ॥ ५ ॥
tāṁs tvaṁ śaṁsaya sūkte dve vaiśvadeve mahātmanaḥ te svar yanto dhanaṁ satra- pariśeṣitam ātmanaḥ
తండ్రి ఉపదేశించినట్లే నాభాగుడు చేశాడు. అతడు ఋషుల వద్దకు వెళ్లి సూక్తాలను పఠించాడు. అప్పుడు ఆంగిరస వంశానికి చెందిన ఋషులు యజ్ఞశేషమైన సమస్త ధనాన్ని అతనికి ఇచ్చి స్వర్గలోకానికి వెళ్లిపోయారు.
FAQs
This verse states that the wealth remaining after a sacrificial session (satra-pariśeṣa) may be given by the officiating priests, and that such yajna-performers can attain Svarga after completing their duty.
The verse indicates that reciting appropriate sūktas to the Vaiśvadeva priests was part of the proper sacrificial procedure and a means by which the remaining yajna-wealth was duly transferred.
Complete religious or spiritual duties with integrity and then share what remains—time, resources, or earnings—in charity and service, rather than hoarding, honoring the principle of dharmic distribution.