Srimad Bhagavatam — Navama Skandha, Shloka 34
The Rise of Soma-vaṁśa: Budha’s Birth and Purūravā–Urvaśī; The Origin of Karma-kāṇḍa in Tretā-yuga
अहो जाये तिष्ठ तिष्ठ घोरे न त्यक्तुमर्हसि । मां त्वमद्याप्यनिर्वृत्य वचांसि कृणवावहै ॥ ३४ ॥
aho jāye tiṣṭha tiṣṭha ghore na tyaktum arhasi māṁ tvam adyāpy anirvṛtya vacāṁsi kṛṇavāvahai
అయ్యో ప్రియ భార్యా, ఆగు ఆగు! ఓ క్రూరిణీ, నన్ను విడిచిపెట్టడం నీకు తగదు. ఇప్పటివరకు నిన్ను సంతోషపెట్టలేకపోయానని నాకు తెలుసు; కానీ ఆ కారణంతో నన్ను వదలడం నీకు శోభించదు. నాతో ఉండకూడదని నిశ్చయించినా, కొంతసేపు అయినా మనం మాటలాడుదాం.
FAQs
This verse depicts Pururavā’s clinging attachment—begging Urvāśī not to leave—illustrating how desire-driven love can disturb peace and bind the heart.
Urvāśī was departing, and Pururavā—overwhelmed by longing—implored her to stay, confessing he still felt unsatisfied and wanted continued intimate conversation.
It warns against dependency and possessiveness in relationships; cultivate inner steadiness and redirect intense attachment toward dharma and devotion to the Lord.