Srimad Bhagavatam — Ekadasha Skandha, Shloka 8
Avadhūta’s Further Teachers: Detachment, Solitude, One-Pointed Meditation, and the Lord as Āśraya
उभयोरप्यभूद् घोषो ह्यवघ्नन्त्या: स्वशङ्खयो: । तत्राप्येकं निरभिददेकस्मान्नाभवद् ध्वनि: ॥ ८ ॥
ubhayor apy abhūd ghoṣo hy avaghnantyāḥ sva-śaṅkhayoḥ tatrāpy ekaṁ nirabhidad ekasmān nābhavad dhvaniḥ
అయినా బియ్యం దంచుతుండగా ప్రతి మణికట్టుపై ఉన్న రెండు గాజులు ఢీకొని శబ్దం చేసేవి. అందుకే ఆమె ప్రతి చేతి నుండి ఒక్కొక్క గాజును తీసేసింది; ప్రతి మణికట్టుపై ఒక్కటి మాత్రమే మిగిలినప్పుడు శబ్దం లేకుండా పోయింది.
FAQs
This verse illustrates that companionship and crowding often create disturbance, while simplicity and solitude foster quietness and steadiness of mind—supporting a life of detachment and spiritual focus.
In the Avadhūta’s teachings, Piṅgalā exemplifies renunciation born from realization: by turning away from restless worldly expectation, one finds inner peace—symbolized here by removing noisy bracelets until only one remains.
Reduce unnecessary social noise, distractions, and competing influences; keep life simple, choose uplifting association, and create quiet space for prayer, japa, and reflection—like the single bracelet that remains soundless.