Draupadī Meets Kṛṣṇa’s Queens — Narratives of the Lord’s Marriages and the Queens’ Bhakti
श्रीमित्रविन्दोवाच यो मां स्वयंवर उपेत्य विजित्य भूपान् निन्ये श्वयूथगमिवात्मबलिं द्विपारि: । भ्रातृंश्च मेऽपकुरुत: स्वपुरं श्रियौक- स्तस्यास्तु मेऽनुभवमङ्घ्रयवनेजनत्वम् ॥ १२ ॥
śrī-mitravindovāca yo māṁ svayaṁvara upetya vijitya bhū-pān ninye śva-yūtha-gaṁ ivātma-baliṁ dvipāriḥ bhrātṝṁś ca me ’pakurutaḥ sva-puraṁ śriyaukas tasyāstu me ’nu-bhavam aṅghry-avanejanatvam
శ్రీ మిత్రవిందా చెప్పింది—నా స్వయంవరానికి వచ్చి, అక్కడున్న రాజులందరినీ—తనను అవమానించిన నా సోదరులను కూడా—జయించి, కుక్కల గుంపు మధ్యనుండి సింహం తన వేటను ఎత్తుకుపోయినట్లుగా నన్ను తీసుకెళ్లాడు. లక్ష్మీ నివాసుడైన శ్రీకృష్ణుడు నన్ను తన రాజధానికి తీసుకొచ్చాడు. జన్మ జన్మలకు ఆయన పాదాలను కడిగే సేవ నాకు కలగాలి.
It says Kṛṣṇa came to Mitravindā’s svayaṁvara, defeated the rival kings, and took her to Dvārakā despite opposition from her brothers.
She uses a vivid heroic simile to show Kṛṣṇa’s effortless superiority and valor in overcoming many kings to claim her hand.
It represents humble personal service—cultivating devotion through seva, reverence, and gratitude rather than pride or entitlement.