Shloka 48
The Solar Eclipse at Samanta-pañcaka and the Great Reunion of Yādavas, Pāṇḍavas, and Vraja
आहुश्च ते नलिननाभ पदारविन्दं योगेश्वरैर्हृदि विचिन्त्यमगाधबोधै: । संसारकूपपतितोत्तरणावलम्बं गेहं जुषामपि मनस्युदियात् सदा न: ॥ ४८ ॥
āhuś ca te nalina-nābha padāravindaṁ yogeśvarair hṛdi vicintyam agādha-bodhaiḥ saṁsāra-kūpa-patitottaraṇāvalambaṁ gehaṁ juṣām api manasy udiyāt sadā naḥ
గోపికలు పలికిరి: ఓ నలిననాభా! సంసారమనే లోతైన బావిలో పడినవారిని పైకి తీయు ఏకైక ఆధారం మీ పాదపద్మాలే. యోగేశ్వరులు, అగాధబోధులు హృదయంలో ధ్యానించు ఆ పాదాలు, గృహకార్యాలలో నిమగ్నమైన మామనసులోనూ సదా జాగృతమగునుగాక।
The translation and word meanings for this verse are taken from Śrīla Prabhupāda’s English rendering of Śrī Caitanya-caritāmṛta ( Madhya 1.81), where this verse is quoted.
FAQs
This verse says that taking shelter of Śrī Kṛṣṇa’s lotus feet is the support by which one can rise out of the saṁsāra-kūpa, the deep well of material life.
Although Kṛṣṇa is physically present, they express the essence of devotion: constant inner remembrance of His lotus feet, which even perfected yogīs meditate upon.
Even while maintaining family duties, one can cultivate steady remembrance—through japa, hearing Bhāgavatam, and offering daily actions to Kṛṣṇa—making His lotus feet the inner shelter.