Shloka 33
Ūṣā-Haraṇa, Bāṇāsura’s Pride, and Aniruddha’s Capture
Prelude to Hari–Śaṅkara Conflict
तं नागपाशैर्बलिनन्दनो बली घ्नन्तं स्वसैन्यं कुपितो बबन्ध ह । ऊषा भृशं शोकविषादविह्वला बद्धं निशम्याश्रुकलाक्ष्यरौत्सीत् ॥ ३३ ॥
taṁ nāga-pāśair bali-nandano balī ghnantaṁ sva-sainyaṁ kupito babandha ha ūṣā bhṛśaṁ śoka-viṣāda-vihvalā baddhaṁ niśamyāśru-kalākṣy arautsīt
బలివంశపు పరాక్రమశాలి కుమారుడు బాణుడు, తన సైన్యాన్ని సంహరిస్తున్న శ్రీఅనిరుద్ధుని కోపంతో మాయా నాగపాశ రజ్జువులతో బంధించాడు. అనిరుద్ధుడు బంధించబడ్డాడని విన్న ఊష శోకవిషాదాలతో విహ్వలై, కన్నీళ్లతో నిండిన కళ్లతో విలపించింది।
The ācāryas explain that Bāṇāsura could not actually capture the powerful grandson of Lord Kṛṣṇa. However, the Lord’s līla-śakti, or pastime potency, allowed this to happen so that the events described in the next chapter could take place.
FAQs
Because Aniruddha was defeating Bāṇāsura’s soldiers; in anger, Bāṇāsura restrained him using serpent-nooses (nāga-pāśa) to stop his attack.
Uṣā is Bāṇāsura’s daughter; hearing that Aniruddha—whom she loved—had been bound, she was overcome with sorrow and despair and wept.
Even powerful circumstances can suddenly “bind” a person; the Bhāgavatam narrative encourages taking shelter of Bhagavān and acting with steadiness rather than panic when reversals arise.