Shloka 27
Kṛṣṇa Visits Trivakrā; Akrūra’s Praise and the Hastināpura Mission
दिष्ट्या जनार्दन भवानिह न: प्रतीतो योगेश्वरैरपि दुरापगति: सुरेशै: । छिन्ध्याशु न: सुतकलत्रधनाप्तगेह- देहादिमोहरशनां भवदीयमायाम् ॥ २७ ॥
diṣṭyā janārdana bhavān iha naḥ pratīto yogeśvarair api durāpa-gatiḥ sureśaiḥ chindhy āśu naḥ suta-kalatra-dhanāpta-geha- dehādi-moha-raśanāṁ bhavadīya-māyām
హే జనార్దన, మా మహాభాగ్యంతో మీరు ఇక్కడ మాకు ప్రత్యక్షమయ్యారు; యోగేశ్వరులు మరియు శ్రేష్ఠ దేవతలకూ ఈ లక్ష్యం దుర్లభం. దయచేసి సంతానం, భార్య, ధనం, ప్రభావశాలి మిత్రులు, ఇల్లు, దేహం మొదలైన వాటిపై ఉన్న మా మోహబంధాలను త్వరగా తెంచండి—ఇవి మీ మాయాశక్తి ప్రభావమే.
FAQs
This verse portrays māyā as a “rope of delusion” binding one to family, wealth, home, and body, and teaches that only Kṛṣṇa’s grace can cut that bondage quickly.
Seeing Kṛṣṇa directly, Akrura recognizes that worldly ties are products of the Lord’s māyā and asks for liberation from those bindings so his devotion may be undivided.
Treat relationships and possessions as responsibilities rather than identity, and regularly pray for devotion and clarity so attachment to the body and ego does not dominate one’s choices.