Shloka 22
Akrūra’s Journey to Vraja and His Devotional Vision of Kṛṣṇa and Balarāma
न तस्य कश्चिद् दयित: सुहृत्तमो न चाप्रियो द्वेष्य उपेक्ष्य एव वा । तथापि भक्तान् भजते यथा तथा सुरद्रुमो यद्वदुपाश्रितोऽर्थद: ॥ २२ ॥
na tasya kaścid dayitaḥ suhṛttamo na cāpriyo dveṣya upekṣya eva vā tathāpi bhaktān bhajate yathā tathā sura-drumo yadvad upāśrito ’rtha-daḥ
పరమేశ్వరునికి ఎవరు ప్రత్యేకంగా ప్రియులు కాదు, ఎవరు అత్యంత స్నేహితులు కూడా కాదు; అలాగే ఆయన ఎవ్వరినీ అప్రీతి, ద్వేష్యుడు లేదా ఉపేక్ష్యుడు అని భావించడు. అయినా భక్తులు ఏ భావంతో ఆయనను భజిస్తారో, అదే విధంగా ఆయన ప్రేమతో ప్రతిఫలిస్తాడు—స్వర్గంలోని కల్పవృక్షం ఆశ్రయించినవారి కోరికలను నెరవేర్చినట్లుగా।
The Lord says something similar in the Bhagavad-gītā (9.29) :
FAQs
This verse explains that Kṛṣṇa has no personal bias—no one is intrinsically dear or hateful to Him—yet He lovingly reciprocates with His devotees according to their surrender and devotion.
Because, like a celestial tree that grants the desires of those who take shelter of it, Kṛṣṇa fulfills the spiritual needs and aspirations of devotees who approach Him, each according to their mood and faith.
Approach devotion consistently—through chanting, prayer, and service—without envy or entitlement; the teaching is that sincere surrender brings an appropriate, personal response from the Divine.