Shloka 21
Akrūra’s Journey to Vraja and His Devotional Vision of Kṛṣṇa and Balarāma
लब्ध्वाङ्गसङ्गं प्रणतं कृताञ्जलिं मां वक्ष्यतेऽक्रूर ततेत्युरुश्रवा: । तदा वयं जन्मभृतो महीयसा नैवादृतो यो धिगमुष्य जन्म तत् ॥ २१ ॥
labdhvāṅga-saṅgam praṇatam kṛtāñjaliṁ māṁ vakṣyate ’krūra tatety uruśravāḥ tadā vayaṁ janma-bhṛto mahīyasā naivādṛto yo dhig amuṣya janma tat
సర్వలోక ప్రసిద్ధుడైన భగవాన్ శ్రీకృష్ణుని ఆలింగనం పొందిన తరువాత, నేను వినయంగా తల వంచి కృతాంజలిగా ఆయన ఎదుట నిలుస్తాను. అప్పుడు ఆయన “ప్రియ అక్రూరా” అని పలుకుతాడు. ఆ క్షణమే నా జన్మ సార్థకమవుతుంది; పరమేశ్వరుడు గుర్తించని జీవితం నిజంగా దయనీయమే।
FAQs
This verse teaches that meeting and honoring a great devotee like Akrūra makes one’s life successful, and that failing to respect such a mahātmā makes one’s birth shameful.
Akrūra is portrayed as a great devotee coming to Vṛndāvana; Kṛṣṇa emphasizes the spiritual value of a devotee’s association and the duty to receive him with honor.
Seek saintly association, receive sincere devotees with respect, and cultivate humility—treating devotion and devotees as sacred rather than ordinary social contacts.