Shloka 18
The Killing of Keśī and Vyomāsura; Nārada’s Prophetic Praise of Kṛṣṇa
चाणूरं मुष्टिकं चैव मल्लानन्यांश्च हस्तिनम् । कंसं च निहतं द्रक्ष्ये परश्वोऽहनि ते विभो ॥ १५ ॥ तस्यानु शङ्खयवनमुराणां नरकस्य च । पारिजातापहरणमिन्द्रस्य च पराजयम् ॥ १६ ॥ उद्वाहं वीरकन्यानां वीर्यशुल्कादिलक्षणम् । नृगस्य मोक्षणं शापाद्द्वारकायां जगत्पते ॥ १७ ॥ स्यमन्तकस्य च मणेरादानं सह भार्यया । मृतपुत्रप्रदानं च ब्राह्मणस्य स्वधामत: ॥ १८ ॥ पौण्ड्रकस्य वधं पश्चात् काशिपुर्याश्च दीपनम् । दन्तवक्रस्य निधनं चैद्यस्य च महाक्रतौ ॥ १९ ॥ यानि चान्यानि वीर्याणि द्वारकामावसन्भवान् । कर्ता द्रक्ष्याम्यहं तानि गेयानि कविभिर्भुवि ॥ २० ॥
cāṇūraṁ muṣṭikaṁ caiva mallān anyāṁś ca hastinam kaṁsaṁ ca nihataṁ drakṣye paraśvo ’hani te vibho
హే జగత్పతీ! ద్వారకలో నృగుని శాపమోచనం, మరొక భార్యతో కూడ స్యమంతక మణి స్వీకరణ, అలాగే యమరాజుని లోకమునుండి బ్రాహ్మణుని మృతపుత్రుని తిరిగి ఇవ్వడం—ఇవన్నీ నేను దర్శిస్తాను.
FAQs
This verse foretells Kṛṣṇa’s later involvement with the Syamantaka jewel—its rightful recovery and the events connected with it—showing how the Lord reveals truth and upholds dharma through His līlā.
Akrūra, filled with devotion, expresses his desire to witness Kṛṣṇa’s future heroic pastimes; he speaks as a devotee recognizing the Lord’s divine plan beyond the immediate killing of Kaṁsa.
Remembering that the Lord can restore what seems lost—honor, hope, even life’s meaning—encourages steadiness in faith, ethical conduct, and reliance on divine guidance during crises.