Shloka 9
The Gopīs Glorify the Song of Kṛṣṇa’s Flute
Veṇu-gīta
गोप्य: किमाचरदयं कुशलं स्म वेणु- र्दामोदराधरसुधामपि गोपिकानाम् । भुङ्क्ते स्वयं यदवशिष्टरसं ह्रदिन्यो हृष्यत्त्वचोऽश्रु मुमुचुस्तरवो यथार्या: ॥ ९ ॥
gopyaḥ kim ācarad ayaṁ kuśalaṁ sma veṇur dāmodarādhara-sudhām api gopikānām bhuṅkte svayaṁ yad avaśiṣṭa-rasaṁ hradinyo hṛṣyat-tvaco ’śru mumucus taravo yathāryaḥ
ఓ గోపికలారా! ఈ వేణువు ఏ శుభకర్మ చేసిందో, దామోదరుని అధరసుధను అది స్వయంగా ఆస్వాదించి, మనకు మాత్రం మిగిలిన రుచిని వదిలేస్తోంది—ఆ అమృతం నిజానికి మన గోపికలకే చెందింది కదా! వేణువు పూర్వజులైన వెదురు చెట్లు ఆనందాశ్రువులు కార్చాయి; అది పుట్టిన తీరంలోని నదీమాత హర్షంతో రోమాంచితమై, ఆమె కమలాలు శరీరరోమాల్లా నిలిచాయి.
This translation is quoted from Śrīla Prabhupāda’s Caitanya-caritāmṛta ( Antya-līlā 16.140).
FAQs
In 10.21.9 the gopīs marvel that the flute must have earned great merit, because it gets to taste the nectar of Kṛṣṇa’s lips—an intimacy the gopīs long for—highlighting their intense, exclusive love (mādhurya-bhakti).
They describe nature tasting Kṛṣṇa’s sweetness and responding with bodily thrill and tears, showing that Kṛṣṇa’s presence awakens devotion even in the natural world of Vraja, and that such symptoms resemble those of saintly devotees.
Cultivate attentive hearing and remembrance of Kṛṣṇa (like the flute’s closeness through service), and notice how sincere devotion softens the heart—expressed as humility, longing for God, and heartfelt emotion rather than mere ritual.