Shloka 14
Garuḍa, Saubhari’s Curse, Kāliya’s Refuge, and Kṛṣṇa Saves Vraja from Forest Fire
कृष्णं ह्रदाद्विनिष्क्रान्तं दिव्यस्रग्गन्धवाससम् । महामणिगणाकीर्णं जाम्बूनदपरिष्कृतम् ॥ १३ ॥ उपलभ्योत्थिता: सर्वे लब्धप्राणा इवासव: । प्रमोदनिभृतात्मानो गोपा: प्रीत्याभिरेभिरे ॥ १४ ॥
kṛṣṇaṁ hradād viniṣkrāntaṁ divya-srag-gandha-vāsasam mahā-maṇi-gaṇākīrṇaṁ jāmbūnada-pariṣkṛtam
శ్రీకృష్ణుడు హ్రదం నుండి బయటకు లేచెను—దివ్య మాలలు, సుగంధాలు, వస్త్రాలు ధరించి, మహామణుల సమూహంతో కాంతిమంతుడై, స్వర్ణాభరణాలతో అలంకృతుడై. ఆయనను చూచి గోపులు అందరూ మూర్ఛితునికి ప్రాణేంద్రియాలు తిరిగివచ్చినట్లుగా లేచి నిలిచిరి; పరమానందంతో ప్రేమగా ఆయనను ఆలింగనం చేసిరి।
FAQs
It portrays the cowherd men as regaining their very lives upon seeing Kṛṣṇa safe, and in overwhelming joy they embrace Him—showing Vraja-bhakti as love that feels Krishna’s safety as one’s own life.
In the Kāliya episode they feared Kṛṣṇa might be harmed; when He emerged radiant and unharmed, their grief lifted and affection naturally overflowed as an embrace.
It encourages seeing the Lord’s presence as life-giving—turning anxiety into remembrance, and expressing devotion through gratitude, affectionate service, and community-centered faith.