Shloka 13
Garuḍa, Saubhari’s Curse, Kāliya’s Refuge, and Kṛṣṇa Saves Vraja from Forest Fire
कृष्णं ह्रदाद्विनिष्क्रान्तं दिव्यस्रग्गन्धवाससम् । महामणिगणाकीर्णं जाम्बूनदपरिष्कृतम् ॥ १३ ॥ उपलभ्योत्थिता: सर्वे लब्धप्राणा इवासव: । प्रमोदनिभृतात्मानो गोपा: प्रीत्याभिरेभिरे ॥ १४ ॥
kṛṣṇaṁ hradād viniṣkrāntaṁ divya-srag-gandha-vāsasam mahā-maṇi-gaṇākīrṇaṁ jāmbūnada-pariṣkṛtam
శ్రీకృష్ణుడు హ్రదం నుండి బయటకు లేచెను—దివ్య మాలలు, సుగంధాలు, వస్త్రాలు ధరించి, మహామణుల సమూహంతో కాంతిమంతుడై, స్వర్ణాభరణాలతో అలంకృతుడై. ఆయనను చూచి గోపులు అందరూ మూర్ఛితునికి ప్రాణేంద్రియాలు తిరిగివచ్చినట్లుగా లేచి నిలిచిరి; పరమానందంతో ప్రేమగా ఆయనను ఆలింగనం చేసిరి।
FAQs
It describes Kṛṣṇa emerging from the lake in divine beauty—garlanded, fragrant, splendidly dressed, and adorned with jewels and golden luster.
Śukadeva Gosvāmī narrates this to Mahārāja Parīkṣit while describing the Kālīya-damana līlā.
By remembering that the Lord’s presence dispels fear and restores hope—one can turn to nāma-smaraṇa and devotion when facing “poisonous” situations like anxiety, hostility, or despair.