Srimad Bhagavatam — Chaturtha Skandha, Shloka 20
The Appearance and Coronation of King Pṛthu (Pṛthu-avatāra) and His Humble Refusal of Premature Praise
सिन्धव: पर्वता नद्यो रथवीथीर्महात्मन: । सूतोऽथ मागधो वन्दी तं स्तोतुमुपतस्थिरे ॥ २० ॥
sindhavaḥ parvatā nadyo ratha-vīthīr mahātmanaḥ sūto ’tha māgadho vandī taṁ stotum upatasthire
సముద్రాలు, పర్వతాలు, నదులు ఆ మహాత్మునికి రథం నడిపేందుకు అడ్డంకులేని మార్గాన్ని కల్పించాయి. అలాగే సూతుడు, మాగధుడు, వందీ అతనిని స్తుతించేందుకు సమీపించారు. వారు తమ తమ విధులను నిర్వర్తించేందుకు అతని ఎదుట నిలిచారు.
FAQs
This verse depicts nature itself honoring a divinely empowered, righteous ruler—showing that when leadership is dharmic and devoted, the world order (including nature) supports and glorifies such a king.
They are traditional court eulogists and heralds—professional bards who recite genealogies, announce virtues, and compose praises for kings—here assembled to glorify Pṛthu Mahārāja.
It teaches that integrity, service-minded leadership, and devotion invite harmony and support—when one lives responsibly and righteously, even one’s environment and community tend to cooperate and uplift that person’s work.