Srimad Bhagavatam — Ashtama Skandha, Shloka 14
Matsya-avatāra: The Lord as Fish Saves the Vedas and Guides Satyavrata
तमाह सातिकरुणं महाकारुणिकं नृपम् । यादोभ्यो ज्ञातिघातिभ्यो दीनां मां दीनवत्सल । कथं विसृजसे राजन् भीतामस्मिन् सरिज्जले ॥ १४ ॥
tam āha sātikaruṇaṁ mahā-kāruṇikaṁ nṛpam yādobhyo jñāti-ghātibhyo dīnāṁ māṁ dīna-vatsala kathaṁ visṛjase rājan bhītām asmin sarij-jale
మధుర స్వరంతో ఆ దీనమైన చిన్న చేప అత్యంత కరుణామయుడైన సత్యవ్రత రాజునితో ఇలా చెప్పింది— ఓ రాజా, దీనవత్సలుడా! నన్ను ఈ నది నీటిలో ఎందుకు వదులుతున్నావు? ఇక్కడ నన్ను చంపగల ఇతర జలచరులు ఉన్నారు; నేను వారికి చాలా భయపడుతున్నాను।
In the Matsya Purāṇa it is said:
FAQs
This verse highlights the ideal of dīna-vatsalatā—showing protective compassion toward the frightened and helpless—by appealing to the king’s merciful nature, which the Lord Himself draws out as part of divine instruction.
The fish (actually the Lord as Matsya in disguise) appealed to Satyavrata’s mercy to awaken and test his protective dharma, drawing him into the divine līlā that would culminate in the Lord’s revelation and guidance.
Practice dīna-vatsalatā: respond to vulnerability with protection and responsibility—help those who are afraid or exposed to harm, rather than abandoning them when they depend on you.