Adhyaya 34

Verse 1

चक्रे कर्म महच् छौरिर् बिभ्राणो मानुषीं तनुम् जिगाय शक्रं शर्वं च सर्वान् देवांश् च लीलया

மனித உடலைத் தரித்த சௌரி மகத்தான செயலைச் செய்தான்; லீலைமாத்திரத்தால் சக்ரன் (இந்திரன்), சர்வன் (சிவன்) மற்றும் எல்லாத் தேவர்களையும் வென்றான்—மர்த்தியராய் தோன்றினாலும் அவர் எல்லாத் தெய்வவலிமைகளுக்கும் மேலான பரமேஸ்வரன் என்பதை வெளிப்படுத்தினான்।

Verse 2

यच् चान्यद् अकरोत् कर्म दिव्यचेष्टाविधानकृत् तत् कथ्यतां महाभाग परं कौतूहलं हि मे

மேலும் அவர் செய்த பிற செயல்கள்—தெய்வீகச் செயல்களின் விதானகர்த்தாவான அவர்—அவற்றையும், ஓ மகாபாகனே, சொல்லுங்கள்; எனக்குள் பேரார்வமான கௌதூகலம் எழுந்துள்ளது।

Verse 3

गदतो मम विप्रर्षे श्रूयताम् इदम् आदरात् नरावतारे कृष्णेन दग्धा वाराणसी यथा

ஓ பிராமணரிஷிசிறந்தவரே, நான் சொல்வதைக் கவனமுடன் பக்தியோடு கேளுங்கள்—நராவதாரத்தில் பகவான் கிருஷ்ணன் வாராணசி (காசி)யை எவ்வாறு எரித்தான்.

Verse 4

पौण्ड्रको वासुदेवस् तु वासुदेवो ऽभवद् भुवि अवतीर्णस् त्वम् इत्य् उक्तो जनैर् अज्ञानमोहितैः

ஆனால் ‘வாசுதேவன்’ என்ற பெயரைக் கொண்ட பௌண்ட்ரகன், பூமியில் வாசுதேவனே எனப் போற்றப்படத் தொடங்கினான்; அறியாமையால் மயங்கிய மக்கள் அவனிடம், “நீயே அவதரித்தவன் (அவதாரம்)!” என்று கூறினர்.

Verse 5

स मेने वासुदेवो ऽहम् अवतीर्णो महीतले नष्टस्मृतिस् ततः सर्वं विष्णुचिह्नम् अचीकरत्

நினைவு மறைந்தபின் அவன்—“நான் வாசுதேவன்; பூமியில் அவதரித்தவன்” என்று எண்ணினான்; பின்னர் விஷ்ணுவின் எல்லா சின்னங்களையும் குறியீடுகளையும் தன்னில் அமைத்துக் கொண்டான்।

Verse 6

दूतं च प्रेषयाम् आस कृष्णाय सुमहात्मने त्यक्त्वा चक्रादिकं चिह्नं मदीयं नाम चात्मनः

அவன் மகாத்மையான ஸ்ரீகிருஷ்ணரிடம் தூதனை அனுப்பினான்; சக்கரம் முதலிய குறியீடுகள் கொண்ட அரசச் சின்னங்களை விட்டு, தன் பெயரையும் துறந்தான்।

Verse 7

वासुदेवात्मकं मूढ मुक्त्वा गर्वं विशेषतः आत्मनो जीवितार्थाय ततो मे प्रणतिं व्रज

மூடனே! உன் ஆத்மா வாசுதேவனில் நிலைபெற்றது என்பதை உணர்ந்து, குறிப்பாக அகந்தையை முற்றிலும் விட்டு விடு. அப்பொழுது உன் உயிர்-நலனுக்காக வந்து எனக்கு சரணாகி வணங்கு।

Verse 8

इत्य् उक्तः संप्रहस्यैनं दूतं प्राह जनार्दनः निजचिह्नम् अहं चक्रं समुत्स्रक्ष्ये त्वयीति वै

இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் ஜனார்தனன் மெதுவாகச் சிரித்து அந்தத் தூதனிடம் கூறினான்—“ஆம், என் சொந்தச் சின்னமான இந்தச் சக்கரத்தை உன் மீது எறிவேன்.”

Verse 9

वाच्यश् च पौण्ड्रको गत्वा त्वया दूत वचो मम ज्ञातस् त्वद्वाक्यसद्भावो यत् कार्यं तद् विधीयताम्

“மேலும் தூதனே, நீ பௌண்ட்ரகனிடம் சென்று என் வார்த்தைகளைச் சொல். உன் சொற்களின் உள்ளார்ந்த நோக்கத்தை நான் அறிந்தேன்; ஆகவே செய்ய வேண்டியது உரியபடி செய்யப்படட்டும்.”

Verse 10

गृहीतचिह्न एवाहम् आगमिष्यामि ते पुरम् समुत्स्रक्ष्यामि ते चक्रं निजचिह्नम् असंशयम्

ஒப்புக்கொண்ட குறியைக் கொண்டு நான் நிச்சயமாக உன் நகரத்துக்கு வருவேன்; ஐயமின்றி என் சக்கரத்தை—என் சொந்தச் சின்னத்தை—உனக்குக் கொடுப்பேன்।

Verse 11

आज्ञापूर्वं च यद् इदम् आगच्छेति त्वयोदितम् संपादयिष्ये श्वस् तुभ्यं तद् अप्य् एषो ऽविलम्बितम्

நீ முன்பே கூறிய கட்டளை—“வா”—அதை நாளை உனக்காக நிறைவேற்றுவேன்; இதுவும் தாமதமின்றி நடக்கும்।

Verse 12

शरणं ते समभ्येत्य कर्तास्मि नृपते तथा यथा त्वत्तो भयं भूयो न मे किंचिद् भविष्यति

அரசே! உன் சரணடைந்து நான் அப்படியே நடப்பேன்; உன்னால் எனக்கு இனி எவ்வித அச்சமும் சிறிதளவும் எழாது।

Verse 13

इत्य् उक्ते ऽपगते दूते संस्मृत्याभ्यागतं हरिः गरुत्मन्तम् अथारुह्य त्वरितं तत्पुरं ययौ

இவ்வாறு கூறி தூதன் சென்றபின், ஹரி அந்த நிகழ்வை நினைத்தார்; பின்னர் கருடனை ஏறி விரைவாக அந்த நகரத்திற்குச் சென்றார்।

Verse 14

तस्यापि केशवोद्योगं श्रुत्वा काशिपतिस् तदा सर्वसैन्यपरीवारः पार्ष्णिग्राह उपाययौ

கேசவனின் எழுச்சியையும் தயாரிப்பையும் கேட்ட காசியின் அரசனும் அப்போது முழு படையால் சூழப்பட்டவனாய், குதிகாலைப் பற்றித் தொடர்ந்து வரும் துரத்துபவன் போல முன்னேறினான்।

Verse 15

ततो बलेन महता काशिराजबलेन च पौण्ड्रको वासुदेवो ऽसौ केशवाभिमुखं ययौ

அப்போது ‘வாசுதேவன்’ எனத் தன்னை அழைத்துக் கொண்ட பௌண்ட்ரகன், காசி அரசன் படையாலும் வலுப்பெற்று, பெரும் படையுடன் கேசவனை எதிர்கொள்ளச் சென்றான்।

Verse 16

तं ददर्श हरिर् दूराद् उदारस्यन्दने स्थितम् चक्रहस्तं गदाखड्गबाहुं पाणिगताम्बुजम्

ஹரி அவனைத் தொலைவில் இருந்து கண்டார்—அழகிய தேரில் நின்று, கையில் சக்கரத்தைத் தாங்கி, கதைவும் வாளும் கரங்களெனக் கொண்டு, உள்ளங்கையில் தாமரையைத் தயாராய் வைத்திருந்தான்।

Verse 17

स्रग्धरं धृतशार्ङ्गं च सुपर्णरचितध्वजम् वक्षःस्थले कृतं चास्य श्रीवत्सं ददृशे हरिः

ஹரி அவனை கண்டார்—மாலையணிந்து, சார்ங்க வில்லைக் கையில் கொண்டு, சுபர்ணன் (கருடன்) குறியுடன் கூடிய கொடியை உடையவனாய், மார்பில் ஸ்ரீவத்ஸச் சின்னம் பதிந்தவனாய்।

Verse 18

किरीटकुण्डलधरं पीतवासःसमन्वितम् दृष्ट्वा तं भावगम्भीरं जहास गरुडध्वजः

கிரீடமும் குண்டலமும் அணிந்து, மஞ்சள் ஆடை தரித்து, உள்ளார்ந்த மகிமையில் ஆழ்ந்தவராகத் தோன்றிய அவரைக் கண்டு கருடத்வஜன் (பெருமான்) புன்னகைத்தான்।

Verse 19

युयुधे च बलेनास्य हस्त्यश्वबलिना द्विज निस्त्रिंशर्ष्टिगदाशूलशक्तिकार्मुकशालिना

ஓ இருமுறை பிறந்தவரே! அவன் தன் படையுடன் போரிட்டான்—யானை, குதிரை படைகள் பலமாய், வாள்கள், ஈட்டிகள், கதைகள், திரிசூல்கள், சக்திகள், வில்லுகள் ஆகிய ஆயுதங்களால் நிரம்பி.

Verse 20

क्षणेन शार्ङ्गनिर्मुक्तैः शरैर् अरिविदारणैः गदाचक्रनिपातैश् च सूदयाम् आस तद्बलम्

ஒரு கணத்தில், சார்ங்கத்திலிருந்து விடப்பட்ட பகைவரைச் சிதைக்கும் அம்புகளாலும், மேலும் கதையும் சக்கரமும் வீழ்த்திய கடும் அடிகளாலும் அவர் அந்த எதிர்சேனையை முற்றிலும் நசித்தார்.

Verse 21

काशिराजबलं चैव क्षयं नीत्वा जनार्दनः उवाच पौण्ड्रकं मूढम् आत्मचिह्नोपलक्षणम्

காசிராஜனின் படையையும் அழிவுக்குக் கொண்டு சென்ற பின், ஜனார்தனன், ஆண்டவனின் தனிச்சின்னங்களைத் திருடி அணிந்து நடித்த மூடன் பௌண்ட்ரகனை நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 22

पौण्ड्रकोक्तं त्वया यत् तु दूतवक्त्रेण मां प्रति समुत्सृजेति चिह्नानि तत् ते संपादयाम्य् अहम्

பௌண்ட்ரகனின் தூதன் வாயிலாக நீ என்னிடம் சொன்னது—‘அச்சின்னங்களைத் துற’—அந்தச் சின்னங்களுக்கு உரிய முடிவை நான் உனக்காகவே ஏற்படுத்துவேன்.

Verse 23

चक्रम् एतत् समुत्सृष्टं गदेयं ते विसर्जिता गरुत्मान् एष निर्दिष्टः समारोहतु ते ध्वजम्

இந்தச் சக்கரம் இயக்கப்பட்டது; இந்தக் கதையும் உனக்காக அனுப்பப்பட்டது. மேலும் நியமிக்கப்பட்ட இந்தக் கருடன் உன் கொடியில் ஏறட்டும்—உன் வெற்றிச்சின்னமாகட்டும்.

Verse 24

इत्य् उच्चार्य विमुक्तेन चक्रेणासौ विदारितः पोथितो गदया भग्नो गरुत्मांश् च गरुत्मता

இவ்வாறு கூறி விடப்பட்ட சக்கரம் அவனைப் பிளந்தது; கதையின் அடியால் அவன் நசுங்கி முறிந்தான்; மேலும் கருடச்சின்னம் கொண்டவனின் கருடனும் கருடனாலேயே அடக்கப்பட்டது.

Verse 25

ततो हाहाकृते लोके काशीनाम् अधिपो बली युयुधे वासुदेवेन मित्रस्यापचितौ स्थितः

அப்போது உலகமெங்கும் அலறல் எழுந்தபோது, காசியின் வல்லமைமிக்க அரசன் தன் நண்பனுக்குச் செய்யப்பட்ட அவமதிப்பைத் தீர்க்க முனைந்து வாசுதேவருடன் போரிட்டான்।

Verse 26

ततः शार्ङ्गधनुर्मुक्तैश् छित्त्वा तस्य शरैः शिरः काशिपुर्यां स चिक्षेप कुर्वंल् लोकस्य विस्मयम्

பின்னர் சார்ங்கம் எனும் தெய்வீக வில்லிலிருந்து விடப்பட்ட அம்புகளால் அவன் தலை துண்டிக்கப்பட்டது; அதை காசிப்புரியில் எறிந்து, உலகமெங்கும் வியப்புறச் செய்தான்।

Verse 27

हत्वा च पौण्ड्रकं शौरिः काशिराजं च सानुगम् पुनर् द्वारवतीं प्राप्तो रेमे स्वर्गगतो यथा

பௌண்ட்ரகனையும், அவனுடன் இருந்தவர்களோடு காசி அரசனையும் கொன்று, சௌரி மீண்டும் த்வாரவதிக்கு வந்து, சொர்க்கம் அடைந்தவன் போல அரசோச்ச சுகத்தில் மகிழ்ந்தான்।

Verse 28

तच्छिरः पतितं दृष्ट्वा तत्र काशिपतेः पुरे जनः किम् एतद् इत्य् आह केनेत्य् अत्यन्तविस्मितः

காசிபதியின் நகரில் அந்த வெட்டப்பட்ட தலை விழுந்திருப்பதைக் கண்டு மக்கள் பேர்வியப்புடன், “இது என்ன? யார் செய்தது?” என்று கூவினர்।

Verse 29

ज्ञात्वा तं वासुदेवेन हतं तस्य सुतस् ततः पुरोहितेन सहितस् तोषयाम् आस शंकरम्

அவன் வாசுதேவரால் கொல்லப்பட்டான் என்பதை அவன் மகன் அறிந்ததும், குடும்பப் புரோகிதருடன் சேர்ந்து சங்கரரைத் திருப்திப்படுத்த முயன்றான்।

Verse 30

अविमुक्ते महाक्षेत्रे तोषितस् तेन शंकरः वरं वृणीष्वेति तदा तं प्रोवाच नृपात्मजम्

அவிமுக்த எனும் மகாபுனித க்ஷேத்திரத்தில் அவனால் மகிழ்ந்த சங்கரன் அப்போது அரசகுமாரனை நோக்கி—“வரம் வேண்டு” என்றான்।

Verse 31

स वव्रे भगवन् कृत्या पितृहन्तुर् वधाय मे समुत्तिष्ठतु कृष्णस्य त्वत्प्रसादान् महेश्वर

அவன் வேண்டினான்—“பகவனே! என் தந்தையைக் கொன்ற கிருஷ்ணனை வதைக்க அந்தக் க்ருத்யா எழுந்திடுக; மகேஸ்வரா, உமது அருளால் அது நிறைவேறுக।”

Verse 32

एवं भविष्यतीत्य् उक्ते दक्षिणाग्नेर् अनन्तरम् महाकृत्या समुत्तस्थौ तस्यैवाग्निनिवेशनात्

“அப்படியே நிகழும்” என்று கூறியவுடன், தெற்குத் தியாகஅக்னிக்குப் பின்னர், அந்த அக்னி நிறுவப்பட்ட இடத்திலிருந்தே மகாக்ருத்யா எழுந்தது।

Verse 33

ततो ज्वालाकरालास्या ज्वलत्केशकलापिका कृष्ण कृष्णेति कुपिता कृत्या द्वारवतीं ययौ

அப்போது தீப்பிழம்புகளால் பயங்கரமாக விரிந்த வாயும், எரியும் கூந்தல் குவியலும் கொண்ட கோபித்த க்ருத்யா “கிருஷ்ணா! கிருஷ்ணா!” என்று மீண்டும் மீண்டும் கத்தி த்வாரவதியை நோக்கி பாய்ந்தது।

Verse 34

ताम् अवेक्ष्य जनस् त्रासविचलल्लोचनो मुने ययौ शरण्यं जगतां शरणं मधुसूदनम्

முனிவரே! அவளைப் பார்த்த மக்கள் அச்சத்தால் நடுங்கும் கண்களுடன், அடைக்கலம் அளிப்பவன்—உலகங்களின் அடைக்கலம்—மதுசூதனனை நாடி ஓடினர்।

Verse 35

काशिराजसुतेनेयम् आराध्य वृषभध्वजम् उत्पादिता महाकृत्येत्य् अवगम्याथ चक्रिणा

அப்போது சக்கரதாரி உணர்ந்தான்—“காசி அரசனின் மகள், வृषபத்வஜன் (சிவன்) அருளை வேண்டி இந்தப் பெரும் பேரிடரை எழுப்பினாள்।”

Verse 36

जहि कृत्याम् इमाम् उग्रां वह्निज्वालाजटाकुलाम् चक्रम् उत्सृष्टम् अक्षेषु क्रीडासक्तेन लीलया

“இந்த உக்கிரக் க்ருத்யாவை அழித்திடு—அக்னி நாவுகளின் ஜடைகளால் பயங்கரமாய் நிறைந்தவளை. விளையாட்டில் மூழ்கி லீலையாக எறியப்பட்ட சக்கரம் சூதுக்கட்டைகளிடையே விடப்பட்டது।”

Verse 37

तदग्निमालाजटिलज्वालोद्गारातिभीषणाम् कृत्याम् अनुजगामाशु विष्णुचक्रं सुदर्शनम्

உடனே திருமால் சக்கரமான சுதர்சனம், தீமாலைகளின் சிக்கலும் பீறிடும் ஜ்வாலைகளும் கொண்ட அந்தக் க்ருத்யாவை விரைந்து துரத்தினது.

Verse 38

चक्रप्रतापविध्वस्ता कृत्या माहेश्वरी तदा ननाश वेगिनी वेगात् तद् अप्य् अनुजगाम ताम्

சக்கரத்தின் பேராற்றலால் சிதைந்த அந்த மாஹேஸ்வரீ க்ருத்யா புயல் வேகத்தில் ஓடினாள்; ஆயினும் அந்த தெய்வீக சக்தி அவளை விடாது தொடர்ந்தது.

Verse 39

कृत्या वाराणसीम् एव प्रविवेश त्वरान्विता विष्णुचक्रप्रतिहतप्रभावा मुनिसत्तम

முனிவரே, விஷ்ணுவின் சக்கரத்தால் வலிமை சிதைந்த அந்தக் க்ருத்யா அவசரமாய் வாராணசியிலேயே புகுந்தாள்.

Verse 40

ततः काशिबलं भूरि प्रमथानां तथा बलम् समस्तशस्त्रास्त्रयुतं चक्रस्याभिमुखं ययौ

அப்போது காசியின் பேர்படைவும், பிரமதர்களின் கூட்டமும், எல்லா ஆயுதங்களும் ஏவுகணைகளும் தாங்கி, சக்கரத்தின் எதிரே நேராக முன்னேறின।

Verse 41

शस्त्रास्त्रमोक्षचतुरं दग्ध्वा तद् बलम् ओजसा कृत्यागर्भाम् अशेषां तां तदा वाराणसीं पुरीम्

அப்போது ஆயுதங்களை ஏவுவதில் தேர்ந்த அந்தப் படையை அவன் தன் தெய்வீகத் தேஜஸால் எரித்தழித்தான்; அதே நேரத்தில் க்ருத்யா மந்திரவலியால் நிரம்பிய முழு வாராணசி நகரையும் சாம்பலாக்கினான்।

Verse 42

सभूभृद्भृत्यपौरां तु साश्वमातङ्गमानवाम् अशेषकोशकोष्ठां तां दुर्निरीक्ष्यां सुरैर् अपि

அந்நகரம் அரச சேவகர்களாலும் நகர மக்களாலும் நிரம்பி, குதிரைகள், யானைகள், மனிதர்கள் எனக் கூட்டம் பெருகியது; அதன் பொக்கிஷங்களும் தானியக் களஞ்சியங்களும் அளவற்றவை—தேவர்களுக்கே பார்ப்பதற்கு அரிதான பிரகாசம் கொண்டது।

Verse 43

ज्वालापरिष्कृताशेषगृहप्राकारचत्वराम् ददाह तद् धरेश् चक्रं सकलाम् एव तां पुरीम्

ஜ்வாலையின் பரிசுத்தத் தீயில் அதன் வீடுகள், மதில்கள், சந்திப்புகள் அனைத்தும் எரிந்தன; பூமியின் ஆண்டவனின் சக்கரம் அந்த நகரமெங்கும் தகித்தழித்தது।

Verse 44

अक्षीणामर्षम् अत्यल्पसाध्यसाधनसस्पृहम् तच् चक्रं प्रस्फुरद्दीप्ति विष्णोर् अभ्याययौ करम्

பின்னர் அந்தச் சக்கரம்—அழியாத கோபத்துடன், மிகச் சிறிய செயலும் சாதனமும் வேண்டி ஆவலுற்றது—நடுக்கமுள்ள ஒளியுடன் மின்னி, விஷ்ணுவின் கரத்தினை அடைந்தது।