Adhyaya 98: Chapter on the Sacred Hill Episode: Satyatapā and the Marvel of Varāha

Verse 1

अथ पर्वाध्यायः ॥ धरण्युवाच ॥ योऽसौ सत्यतपा नाम लुब्धो भूत्वा द्विजो बभौ ॥ येनारुणिर्व्याघ्रभयाद्रक्षितो यः स्वशक्तितः ॥

இப்போது பர்வஅத்தியாயம். தரணி கூறினாள்—சத்தியதபா என்னும் அந்தத் த்விஜன், ஆசையால் வேடனாக ஆனான்; அவனுடைய சொந்த சக்தியால் அருணி புலி-பயத்திலிருந்து காக்கப்பட்டான்.

Verse 2

दुर्वासाः संश्रुतार्थश्च हिमवन्तं नगं ययौ ॥ तस्योपरि महच्चित्रं भवतीति त्वयेरितम् ॥

துர்வாசர் செய்தியை அறிந்து ஹிமவான் மலையினை நோக்கிச் சென்றார். அதன் மீது ஒரு மாபெரும் அதிசயம் உள்ளது என்று நீர் கூறினீர்.

Verse 3

कीदृशं तन्ममाचक्ष्व महत्कौतूहलं विभो ॥ श्रीवराह उवाच ॥ स हि सत्यतपा पूर्वं भृगुवंशोद्भवो द्विजः ॥

அது எத்தகையது என்று எனக்குச் சொல்லும்; ஆண்டவனே, எனக்கு மிகுந்த ஆவல். ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—சத்தியதபா முன்பு ப்ருகு வம்சத்தில் பிறந்த ஒரு த்விஜன் (பிராமணன்).

Verse 4

दस्युसंसर्गसम्भूतो दस्युवत्समजायत ॥ ततः कालेन महता ऋषिसङ्गात्पुनर्द्विजः ॥

கள்வர்களின் தொடர்பால் அவன் கள்வனைப் போல ஆனான்; பின்னர் நீண்ட காலத்திற்குப் பின் ரிஷிகளின் சத்சங்கத்தால் மீண்டும் த்விஜன் (பிராமணன்) ஆனான்.

Verse 5

बभौ दुर्वाससा सम्यग्बोधितश्च विशेषतः ॥ हिमाद्रेरुत्तरे पादे पुष्यभद्रा नदी शुभा ॥

துர்வாசரின் சிறப்பு உபதேசத்தால் அவன் முறையாக அறிவுபெற்று மீண்டும் சிறப்புற்றான். ஹிமாலயத்தின் வட சரிவில் புண்ணியமான புஷ்யபத்ரா நதி உள்ளது.

Verse 6

तस्यास्तीरे शिला दिव्या नाम्ना चित्रशिला धरे ॥ न्यग्रोधश्च महांस्तत्र नाम्ना भद्रो महावटः ॥

ஹே பூமியே, அதன் கரையில் ‘சித்ரசிலா’ எனப்படும் தெய்வீகப் பாறை உள்ளது; அங்கேயே ‘பத்ர’ எனப்படும் மாபெரும் ந்யக்ரோதம்—விசாலமான ஆலமரம்—உள்ளது.

Verse 7

तत्र सत्यतपाः स्थित्वा तपः कुर्वन्महातपाः ॥ स कदाचित्कुठारेण चकर्त्त समिधः किल ॥

அங்கே சத்தியதபா தங்கி, மகாதபஸ்வியாகத் தவம் செய்தார். ஒருநாள், என்று சொல்லப்படுகிறது, அவர் கோடாரியால் சமித்துகளை வெட்டினார்.

Verse 8

चिच्छेद चाङ्गुलीमेकां वामतर्जनिकां मुनिः ॥ छिन्नायामङ्गुलौ तस्य भस्मचूर्णं भवत्किल ॥

முனி தமது இடது சுட்டுவிரலை ஒன்றை வெட்டினார். அது வெட்டப்பட்டவுடன், என்று கூறப்படுகிறது, அது சாம்பல் தூளாக ஆனது.

Verse 9

न लोहितं न मांसं तु न मज्जा तत्र दृश्यते ॥ अङ्गुली सन्धिता तेन पूर्ववच्छाभवत्कृते ॥

அங்கே இரத்தமும் இல்லை, மாம்சமும் இல்லை, மஜ்ஜையும் காணப்படவில்லை. அவர் விரலை இணைத்தார்; அது முன்புபோலவே ஆனது.

Verse 10

प्रभाते विमले प्राप्तमिन्द्रलोकमिति स्मृतिः ॥ अथेन्द्रेण सुराः सर्वे यक्षगन्धर्वकिन्नरैः ॥

நினைவுக் குறிப்பின்படி, தூய விடியலில் அவர் இந்திரலோகத்தை அடைந்தார். பின்னர் இந்திரனுடன் எல்லாத் தேவர்களும், யக்ஷர், கந்தர்வர், கின்னரர் உடன் கூடினர்.

Verse 11

पृष्टाः किञ्चिदिहास्चार्यमपूर्वं कथ्यतामिति ॥ तत्र रुद्रसरस्तीरे यदेतन्मिथुनं शुभम् ॥

“இங்கே ஏதாவது அதிசயமான, முன்னெப்போதும் இல்லாத செய்தியைச் சொல்லுங்கள்” என்று கேட்டபோது, (அவர்கள்) கூறினர்: “ருத்ரசரஸின் கரையில் இந்த மங்களமான ஜோடி உள்ளது.”

Verse 12

स्थितं किन्नरयोस्तच्च वाक्यं चेदमुवाच ह ॥ दृष्टं तु महदाश्चर्यं पुष्यभद्रातटे शुभे ॥

அங்கே இரு கின்னரரின் அருகில் நின்று அவன் இவ்வாறு கூறினான்— “புஷ்யபத்ரா நதியின் புனிதத் துறையில் நிச்சயமாக ஒரு மாபெரும் அதிசயம் காணப்பட்டது.”

Verse 13

यदेतत्सत्यतपसः समवोचत्ततः शुभे ॥ दृष्टं किञ्चिदिहास्चर्यं दृष्टिस्तु हिमवद्गिरौ ॥

பின்பு, ஓ புனிதவளே, சத்தியதபஸ் இவ்வாறு கூறினார்— “இங்கே ஓர் அதிசயம் காணப்பட்டது; இத்தகைய தரிசனம் ஹிமவத் மலையில் (கிடைக்கும்).”

Verse 14

पुष्यभद्रानदीतीरे महदाश्चर्यमुत्तमम् ॥ यदेतत्सत्यतपसः समवोचस्ततः शुभे ॥

புஷ்யபத்ரா நதிக்கரையில் மாபெரும், உத்தமமான அதிசயம் உள்ளது— என்று, ஓ புனிதவளே, சத்தியதபஸ் உரைத்தார்.

Verse 15

स्रवणं भस्मनश्चैव श्रुतं सर्वं शशंस ह ॥ तच्छुत्वा सहसा शक्रो विस्मितो विष्णुमब्रवीत् ॥

‘ச்ரவணம்’ மற்றும் சாம்பல் பற்றிக் கேட்ட அனைத்தையும் அவன் அறிவித்தான். அதைக் கேட்டதும் சக்ரன் (இந்திரன்) திடீரென வியப்புற்று விஷ்ணுவிடம் பேசினான்.

Verse 16

आगच्छ विष्णो गच्छामो हिमवत्पार्श्वमुत्तमम् ॥ तत्राश्चर्यमपूर्वं मे कथितं किन्नरेण ह ॥

“வா, ஓ விஷ்ணுவே; நாம் ஹிமவத் மலையின் சிறந்த பக்கத்திற்குச் செல்வோம். அங்கே ஒரு கின்னரன் எனக்கு முன்னெப்போதும் இல்லாத அதிசயத்தைச் சொன்னான்.”

Verse 17

एवमुक्तस्ततो विष्णुर्वाराहं रूपमग्रहीत् ॥ मृगयुश्च तथैवेन्द्रो जग्मतुस्तमृषिं प्रति ॥

இவ்வாறு சொல்லப்பட்டபின் பகவான் விஷ்ணு வராஹ ரூபத்தை ஏற்றார். வேட்டைக்காரனும் இந்திரனும் அந்த முனிவரை நோக்கிச் சென்றனர்.

Verse 18

विष्णुर्वाराहरूपेण ऋषिदृष्टिपथे स्थितः ॥ भूत्वा दृश्योऽप्यदृश्योऽभूत्पुनरेव च दृश्यते ॥

விஷ்ணு வராஹ ரூபத்தில் முனிவரின் பார்வை எல்லைக்குள் நின்றார். காணப்பட்டவரே மறைந்து, மீண்டும் மறுபடியும் காணப்பட்டார்.

Verse 19

भगवन्निह दृष्टस्ते वराहः पृथुलो महान् ॥ येन तं हन्मि भृत्यानां पोषणाय महामुने ॥

பகவனே! இங்கு உங்களால் ஒரு பெரிய, பரந்த வராஹம் காணப்பட்டது. ஓ மகாமுனியே, என் சார்ந்தோரின் வாழ்வாதாரத்திற்காக அதை எவ்வாறு கொல்லலாம் என்று கூறுங்கள்.

Verse 20

एवमुक्तो मुनिस्तेन चिन्तयामास तत्क्षणात् ॥ यदि तं दर्शयाम्यस्मै वराहं हन्यते तदा ॥

அவன் இவ்வாறு கூறியதும் முனிவர் அந்தக் கணமே சிந்தித்தார்—“நான் அவனுக்கு அந்த வராஹத்தை காட்டினால், அது அப்போது கொல்லப்படும்.”

Verse 21

नो चेत्कुटुम्बः क्षुधया सीदत्यस्य न संशयः ॥ जायापुत्रसमायुक्तो लुब्धकोऽयं क्षुधान्वितः ॥

இல்லையெனில் இவனுடைய குடும்பம் பசியால் நிச்சயமாக வாடும்—இதில் ஐயமில்லை. மனைவி, மகன்களுடன் உள்ள இந்த வேட்டைக்காரன் பசியால் துன்புறுகிறான்.

Verse 22

नाध्यगच्छत बुद्धिश्च क्षणात्तस्य व्यजायत ॥

அவனுடைய புத்தி முடிவிற்கு எட்டவில்லை; ஆனால் ஒரு கணத்தில் அவனுக்கு புதிய உள்ளுணர்வு உதித்தது।

Verse 23

दृष्टं चक्षुर्निहितं जङ्गमेषु जिह्वा वक्तुं मृगयौ तद्विसृष्टम् ॥ द्रष्टुं चक्षुर्नास्ति जिह्वेह वक्तुं जिह्वायाः स्यात्तत्त्वतोऽस्तीह चक्षुः ॥

இயங்கும் உயிர்களில் பார்வை கண்களில் நிலைபெற்றுள்ளது; நாவு பேசுவதற்காகவே அமைக்கப்பட்டது—இதுவே விதி. நாவு பார்க்காது, கண் பேசாது; தத்துவத்தில் நாவு நாவே, கண் கணே.

Verse 24

एवं श्रुत्वा द्वावपि तस्य तुष्टौ इन्द्राविष्णू दर्शयन्तौ स्वमूर्तिम् ॥ वाक्यं चेदमूचतुर्ब्रूहि नौ ते तुष्टौ धन्यं वरमेकं वदस्व ॥ तच्छ्रुत्वाऽसौ सत्यतपा उवाच ॥

இவ்வாறு கேட்டதும் இந்திரனும் விஷ்ணுவும் அவன்மேல் மகிழ்ந்து தங்கள் தம் வடிவங்களை வெளிப்படுத்தினர். பின்னர் அவர்கள் கூறினர்—“சொல்; நாங்கள் இருவரும் உன்னால் திருப்தியடைந்தோம், பாக்கியவானே! ஒரு வரம் கூறு.” அதை கேட்ட சத்தியதபா பதிலளித்தான்.

Verse 25

न चातिरिक्तोऽस्ति वरः पृथिव्यां यद्दृष्टो मे पुरतो देवदेवाः ॥ बलं वरेणापि कृतार्थतासीत्तथापीदं ये सदा पर्वकाले ॥

பூமியில் இதைவிட உயர்ந்த வரம் இல்லை—தேவர்களின் தேவனை நான் நேரில் முன்னால் கண்டேன். வரத்தாலேயே எனது நிறைவு ஏற்பட்டது; ஆயினும் நான் இதையும் வேண்டுகிறேன்—எப்போதும் புனிதப் பர்வகாலங்களில் ஒழுகுவோரைக் குறித்து.

Verse 26

सशल्यश्च वराहोऽयं ममाश्रममुपागतः ॥ एवं गते तु किं कार्यमथासौ चिन्तयन् प्रभुः ॥

இந்த வராகம் காயமடைந்த நிலையில் என் ஆசிரமத்துக்கு வந்துள்ளது. நிலைமை இவ்வாறு இருக்கையில் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று அந்த மதிப்பிற்குரியவர் சிந்தித்தார்.

Verse 27

विप्रा विप्राश्चार्चयन्तीह भक्त्या तेषां पापं नश्यतां मासमेकम् ॥ यत्सञ्चितं त्वेष एको वरोऽस्तु ह्यभीष्टो मे सांप्रतम् देहि मह्यम् ॥

இங்கே பிராமணர்கள் பக்தியுடன் ஆராதிக்கப்படட்டும்; அவர்களின் சேர்க்கப்பட்ட பாவம் ஒரு மாதத்திற்கு அழியட்டும். இதுவே என் ஒரே வரம்—என் விருப்பத்தை இப்பொழுதே அருளுங்கள்।

Verse 28

अदर्शनं गतौ देवो सोऽपि तत्र व्यवस्थितः ॥ लब्ध्वा वरं सत्यतपा ब्रह्मभूतोऽभवद्धृदि ॥

தேவன் கண்களுக்கு மறைந்தான்; அவனும் அங்கேயே நிலைத்திருந்தான். வரம் பெற்ற சத்தியதபா, உள்ளத்தில் பிரம்மநிலை போன்ற உயர்வை அடைந்தான்।

Verse 29

यावदास्ते शुभे देशे कृतकृत्यो महामुनिः ॥ तावत्तस्य गुरुस्तत्र त्वारुणिः समदृश्यत ॥

மகாமுனி அந்த நல்விடத்தில் கடமை நிறைவேறியவனாய் எவ்வளவு காலம் இருந்தானோ, அவ்வளவு காலம் அவன் குரு த்வாருணியும் அங்கே தோன்றினார்।

Verse 30

पृथ्वीं प्रदक्षिणीकृत्य तीर्थहेतोर्विचक्षण ॥ तेन चासौ महाभक्त्या पूजितो मुनिपुङ्गवः ॥

தீர்த்தங்களுக்காக பூமியைப் பிரதட்சிணம் செய்து, அந்த விவேகி மகாபக்தியுடன் அந்த முனிவருள் சிறந்தவரை வழிபட்டான்।

Verse 31

पाद्याचमनगोदानेः कृतासनपरिग्रहः ॥ ज्ञात्वा स शिष्यं सिद्धं तु तपसा दग्धकिल्बिषम्

பாத்யம், ஆச்சமனம், கோதானம் ஆகியவற்றை நிறைவேற்றி, ஆசனம் ஏற்றபின், சீடன் தவத்தால் सिद्धி பெற்றவன்; அவன் குற்றங்கள் எரிந்தொழிந்தன என்று அவர் அறிந்தார்।

Verse 32

इदानीमात्मना सार्द्धं मुक्तिकालो मतोऽस्ति ते ॥ उत्तिष्ठ गम्यतां पुत्र मया सार्द्धं परं पदम्

இப்போது உன் சொந்த ஆத்மச్వరூபத்துடன் (முழு உள்ளார்ந்த தயார்ச்சியுடன்) உனக்கு முக்திக்காலம் வந்ததாகக் கருதப்படுகிறது. எழு, மகனே; என்னுடன் சேர்ந்து பரமபதத்திற்குச் செல்வோம்।

Verse 33

यद्गत्वा न पुनर्जन्म भवतीति न संशयः ॥ एवमुक्त्वा तु तौ सिद्धावुभौ सत्यतपारुणी

அங்கே சென்றபின் மீண்டும் பிறப்பு இல்லை—இதில் ஐயமில்லை. இவ்வாறு கூறி, அந்த இரு சித்தர்களும் சத்தியமும் தவமும் கொண்டு ஒளிர்ந்து முன்னே சென்றனர்।

Verse 34

ध्यात्वा नारायणं देवं तद्देहे तौ लयं गतौ ॥ यश्चापि शृणुयात्पादं पर्वाध्यायं सविस्तरम्

நாராயண தேவனைத் தியானித்து, அந்த இருவரும் அந்த (தெய்வீக) உடலில் லயமடைந்தனர்। மேலும் யாரேனும் இந்தப் பகுதி—இந்தப் பர்வாத்யாயத்தை விரிவாகக் கேட்பாராயின்…

Verse 35

उवाच विनयापन्नं प्राञ्जलिं पुरतः स्थितम् ॥ अरुणिरुवाच ॥ पुत्र सिद्धोऽसि तपसा ब्रह्मभूतोऽसि सुव्रत

முன்னால் நின்று கைகூப்பி பணிந்திருந்தவரை அவர் உரைத்தார்। அருணி கூறினார்—மகனே, தவத்தால் நீ சித்தனாயினாய்; நீ பிரம்மபூதனாயினாய், நல்விரதனே।

Verse 36

तस्मिन् भद्रवटे चैके मिथुनं किन्नरं स्थितम् ॥ रात्रौ सुप्तमृषेस्तस्य दृष्ट्वा तन्महदद्भुतम्

அந்த பத்ரவட்டத்தில் கின்னரர்களின் ஒரு ஜோடி வசித்தது। இரவில் அந்த ரிஷி உறங்கிக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்து, அவரைச் சார்ந்த ஒரு மாபெரும் அதிசயத்தை அவர்கள் கண்டனர்।

Verse 37

तावदिन्द्रो धनुष्पाणिस्तीक्ष्णसायकधृग्वने ॥ आगत्य सत्यतपतमृषिमेनमुवाच ह

அப்போது வில்லைக் கையில் கொண்டு, கூரிய அம்புகளைத் தாங்கிய இந்திரன் வனத்துக்கு வந்து சத்தியதப முனிவரை நோக்கி உரைத்தான்।

Verse 38

मुक्तिं चाहं व्रजामीति द्वितीयोऽस्तु वरो मम ॥ तथे त्युक्त्वा तु तौ देवौ दत्त्वा तस्य वरं शुभम्

“நானும் முக்தியை அடைவேன்”—இது என் இரண்டாம் வரமாக இருக்கட்டும். “அப்படியே ஆகுக” என்று கூறி அந்த இரு தேவர்கள் அவனுக்கு அந்த மங்கள வரத்தை அளித்தனர்।