Adhyaya 77: Measurements of Mount Meru, the Boundary Mountains, and the Four Directional Great Trees

Verse 1

रुद्र उवाच । यदेतत् कर्णिकामूलं मेरोर् मध्यं प्रकीर्तितम् । तद् योजनसहस्राणि संख्यया मानतः स्मृतम् ॥ ७७.१ ॥

ருத்ரன் கூறினான்—‘கர்ணிகா’வின் மூலமாகவும், மேருவின் மத்தியப் பகுதியாகவும் புகழப்படும் அது, அளவுக் கணக்கின்படி ஆயிரம் யோஜனைகள் பரவலாக உள்ளது என்று ஸ்மரிக்கப்படுகிறது.

Verse 2

चत्वारिंशत् तथा चाष्टौ सहस्राणि तु मण्डलैः । शैलराजस्य तत्तत्र मेरुमूलमिति स्मृतम् ॥ ७७.२ ॥

அங்கே மண்டலங்களால் அளவிடுகையில் நாற்பத்தெட்டு ஆயிரம் (அலகுகள்) உள்ளன. மலைகளின் அரசனுக்குரிய அந்தப் பகுதி ‘மேருமூலம்’ என்று மரபாக ஸ்மரிக்கப்படுகிறது.

Verse 3

तेषां गिरिसहस्राणामनेकानां महोच्छ्रयः । दिगष्टौ च पुनस्तस्य मर्यादापर्वताः शुभाः ॥ ७७.३ ॥

அந்த பல ஆயிரம் மலைகளில் பலவற்றின் உயரம் மிக மிகப் பெரிது; மேலும் எட்டு திசைகளிலும் உள்ள சுபமான மர்யாதா-மலைகள் அதன் எல்லைகளை நிர்ணயிக்கின்றன।

Verse 4

जठरो देवकूटश्च पूर्वस्यां दिशि पर्वतौ । पूर्वपश्चायतावेतावर्णवान्तरव्यवस्थितौ । मर्यादापर्वतान् एतानष्टानाहुर्मनीषिणः ॥ ७७.४ ॥

கிழக்கு திசையில் ஜடரமும் தேவகூடமும் எனும் இரண்டு மலைகள் உள்ளன. அவை இரண்டும் கிழக்கிலிருந்து மேற்குவரை விரிந்து, சமுத்திரங்களுக்கிடையில் அமைந்துள்ளன. ஞானிகள் இவ்வெட்டையும் ‘மர்யாதா-மலைகள்’ எனக் கூறுவர்।

Verse 5

योऽसौ मेरुर्द्विजश्रेष्ठाः प्रोक्तः कनकपर्वतः । विष्कम्भांस्तस्य वक्ष्यामि शृणुध्वं गदतस्तु तान् ॥ ७७.५ ॥

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவர்களே! ‘கனக மலை’ எனக் கூறப்பட்ட அந்த மேருவின் அகல அளவுகளை இப்போது நான் உரைப்பேன்; நான் சொல்வதைக் கேளுங்கள்।

Verse 6

महापादास्तु चत्वारो मेरोरथ चतुर्दिशम् । यैर्न चचाल विष्टब्धा सप्तद्वीपवती मही ॥ ७७.६ ॥

மேருவின் நான்கு திசைகளிலும் நான்கு மகாபாதங்கள் (மகா ஆதாரங்கள்) உள்ளன; அவைகளால் தாங்கப்பட்டதால் ஏழு தீவுகளைக் கொண்ட பூமி அசையவில்லை।

Verse 7

दशयोजनसाहस्रं व्यायामस्तेषु शङ्क्यते । तिर्यगूर्ध्वं च रचिता हरितालतटैर्वृताः ॥ ७७.७ ॥

அவற்றில் பரப்பு பத்து ஆயிரம் யோஜனைகள் எனக் கணிக்கப்படுகிறது; அவை அகலமாகவும் உயரமாகவும் அமைக்கப்பட்டு, ஹரிதாலத் தட்டுகளால் சூழப்பட்டுள்ளன।

Verse 8

मनःशिलादरीभिश्च सुवर्णमणिचित्रिताः । अनेकसिद्धभवनैः क्रीडास्थानैश्च सुप्रभाः ॥ ७७.८ ॥

அவை மனஃசிலா நிறமுடைய பள்ளத்தாக்குகளாலும், பொன் மற்றும் மணிகளால் வண்ணமயமாக அலங்கரிக்கப்பட்டும் உள்ளன; பல சித்தர்களின் இல்லங்களும் விளையாட்டு மைதானங்களும் உடன், அவை மிகுந்த ஒளியுடன் பிரகாசிக்கின்றன।

Verse 9

पूर्वेण मन्दरस्तस्य दक्षिणे गन्धमादनः । विपुलः पश्चिमे पार्श्वे सुपार्श्वश्चोत्तरे स्थितः ॥ ७७.९ ॥

அதன் கிழக்கில் மந்தரமும், தெற்கில் கந்தமாதனமும்; மேற்குப் பக்கத்தில் விபுலமும், வடக்கில் சுபார்ஷ்வமும் அமைந்துள்ளன।

Verse 10

तेषां शृङ्गेषु चत्वारो महावृक्षाः प्रतिष्ठिताः । देवदैत्याप्सरोभिश्च सेविता गुणसंचयैः ॥ ७७.१० ॥

அந்த சிகரங்களில் நான்கு மாபெரும் மரங்கள் நிறுவப்பட்டுள்ளன; தேவர்கள், தைத்தியர்கள், அப்சரஸ்கள் அவற்றைச் சேவிக்கின்றனர்—அவை குவிந்த நற்குணங்களால் நிறைந்தவை।

Verse 11

मन्दरस्य गिरेः शृङ्गे कदम्बो नाम पादपः । प्रलम्बशाखाशिखरः कदम्बश्चैत्यपादपः ॥ ७७.११ ॥

மந்தர மலைச் சிகரத்தில் ‘கதம்ப’ எனும் மரம் உள்ளது; நீண்டு பரந்த கிளைகள் அதன் உச்சியை முக்குடமாக அமைக்கின்றன, அந்த கதம்பம் சைத்ய-மரமாகப் போற்றப்படுகிறது।

Verse 12

महाकुम्भप्रमाणेश्च पुष्पैर्विकचकेसरैः । महागन्धबनोञ्ञैश्च शोभितः सर्वकालजैः ॥ ७७.१२ ॥

அது மகாகும்பத்தின் அளவிற்கு மிகப் பெரிது; முழுமையாக மலர்ந்த கேசரமுடைய மலர்களாலும், மிகுந்த மணமிக்க இனிய வனக்கூட்டங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளது—எல்லா பருவங்களிலும் தோன்றும் அழகுடன் கூடியது।

Verse 13

समासेन परिवृतो भुवनैर्भूतभावनैः । सहस्रमधिकं सोऽथ गन्धेनापूरयन् दिशः ॥ ७७.१३ ॥

உயிர்களைப் பேணும் உலகங்களால் சுருக்கமாகச் சூழப்பட்ட அவர், ஆயிரத்திற்கும் மேலான அளவில் நறுமணத்தால் திசைகளையெல்லாம் நிரப்பினார்।

Verse 14

भद्राश्वो नाम वृक्षोऽयं वर्षाद्रेः केतुसंभवः । कीर्तिमान् रूपवान् श्रीमान् महापादपपादपः । यत्र साक्षाद्धृषीकेशः सिद्धसङ्घैर्निषेव्यते ॥ ७७.१४ ॥

இது ‘பத்ராஶ்வ’ எனப்படும் மரம்; மழைமலை (வர்ஷாத்ரி) யின் கேதுவிலிருந்து தோன்றியது. புகழ்மிக்கதும் அழகுமிக்கதும் செல்வமிக்கதும் ஆன பெருமரம்; இங்கு சித்தர் கூட்டங்கள் நேரில் ஹ்ருஷீகேசனைச் சேவிக்கின்றன।

Verse 15

तस्य भद्रकदम्बस्य तथाश्ववदनो हरिः । प्राप्तवांश्चामरश्रेष्ठः स हि सानुं पुनः पुनः ॥ ७७.१५ ॥

அந்த மங்களகரமான கடம்ப மரத்தின் சரிவை, குதிரைமுகம் கொண்ட ஹரி மீண்டும் மீண்டும் அடைந்தார்; ஏனெனில் அவர் அமரர்களில் முதன்மையானவர்.

Verse 16

तेन चालोकितं वर्षं सर्वद्विपदनायकाः । यस्य नाम्ना समाख्यातो भद्राश्वेति न संशयः ॥ ७७.१६ ॥

அவரால் அந்த வர்ஷப் பகுதி காணப்பட்டது; இருகாலினத் தலைவர்கள் அனைவரிடமும், அவருடைய பெயராலேயே அது ‘பத்ராஶ்வ’ என்று அழைக்கப்பட்டது—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 17

दक्षिणस्यापि शैलस्य शिखरे देवसेविते । जम्बूः सद्यः पुष्पफलाः महाशाखोपशोभिता ॥ ७७.१७ ॥

தெற்கு மலையின் தேவர்கள் சேவிக்கும் சிகரத்திலும் ஜம்பூ மரம் உள்ளது; அது ஒரே நேரத்தில் மலரும் கனியும் தருவதுடன், பெரிய கிளைகளால் அலங்கரிக்கப்படுகிறது.

Verse 18

तस्याः ह्यतिप्रमाणानि स्वादूनि च मृदूनि च । फलान्यमृतकल्पानि पतन्ति गिरिमूर्धनि ॥ ७७.१८ ॥

அவளுடைய கனிகள் மிகப் பெரிதும், இனிமையும் மென்மையும் உடையவை; அமுதுபோன்ற அவை மலைச்சிகரத்தில் விழுகின்றன.

Verse 19

तस्माद् गिरिवरश्रेष्ठात् फलप्रस्यन्दवाहिनी । दिव्या जाम्बूनदी नाम प्रवृत्ता मधुवाहिनी ॥ ७७.१९ ॥

அந்த சிறந்த மலைமுதலிலிருந்து கனிச்சாறு ஒழுகும் ஓடை வெளிப்பட்டது; ‘ஜாம்பூநதி’ எனும் தெய்வீகத் தேன்-பாயும் நதி புறப்பட்டது.

Verse 20

तत्र जाम्बूनदं नाम सुवर्णमनलप्रभम् । देवालङ्कारमतुलमुत्पन्नं पापनाशनम् ॥ ७७.२० ॥

அங்கே ‘ஜாம்பூநத’ எனப்படும் பொன் தீயொளிபோல் பிரகாசித்து தோன்றியது; தேவர்க்கு ஒப்பற்ற ஆபரணமாகவும் பாபநாசகமாகவும் கூறப்பட்டது.

Verse 21

देवदानवगन्धर्वयक्षराक्षसगुह्यकाः । पपुस्तदमृतप्रख्यं मधु जम्बूफलस्रवम् ॥ ७७.२१ ॥

தேவர், தானவர், கந்தர்வர், யக்ஷர், ராக்ஷசர், குஹ்யகர் ஆகியோர் ஜம்பூ கனியிலிருந்து ஒழுகிய அமுதுபோல் புகழ்பெற்ற தேனை அருந்தினர்.

Verse 22

सा केतुर्दक्षिणे वर्षे जम्बूलोकेषु विश्रुता । यस्या नाम्ना समाख्याता जम्बूद्वीपेति मानवैः ॥ ७७.२२ ॥

தெற்கு வர்ஷத்தில் அவள் ‘கேது’ எனப் புகழ்பெற்றாள், ஜம்பூலோகங்களில் பிரசித்தி; அவளுடைய பெயராலேயே மனிதர்கள் ‘ஜம்பூத்வீபம்’ என்று அழைத்தனர்.

Verse 23

विपुलस्य च शैलस्य दक्षिणेन महात्मनः । जातः शृङ्गेति सुमहानश्वत्थश्चेति पादपः ॥ ७७.२३ ॥

மகாத்மா விபுல மலைக்குத் தெற்கே ‘சிருங்க’ எனப் பெயர்பெற்ற மிகப் பெரிய அச்வத்த மரம் தோன்றியது.

Verse 24

महोच्छ्रायो महास्कन्धो नैकसत्त्वगुणालयः | कुम्भप्रमाणै रुचिरैः फलैः सर्वर्त्तुकैः शुभैः || ७७.२४ ||

அம்மரம் மிக உயரமுடையது, பெருந்தண்டு கொண்டது, பல உயிர்களும் நற்குணங்களும் தங்கும் இடம்; குடம் அளவுள்ள இனிய, மங்களமான, எல்லாப் பருவங்களிலும் கிடைக்கும் கனிகளைத் தருகிறது.

Verse 25

स केतुः केतुमालानां देवगन्धर्वसेवितः । केतुमालेति विख्यातो नाम्ना तत्र प्रकीर्तितः । तन्निबोधत विप्रेन्द्रा निरुक्तं नामकर्मणः ॥ ७७.२५ ॥

அக் கேது, கேதுமாலர்களுடன் தொடர்புடையவனாய், தேவர்கள் மற்றும் கந்தர்வர்கள் சேவிக்கும் ஒருவனாய், அங்கே ‘கேதுமால’ என்ற பெயரால் புகழப்படுகிறான். பிராமண முதல்வர்களே, அந்தப் பெயரும் அதன் செயலும் சார்ந்த நிருக்தப் பொருளை அறிந்துகொள்ளுங்கள்.

Verse 26

क्षीरोदमथने वृत्ते माला स्कन्धे निवेशिताः । इन्द्रेण चैत्यकेतोस्तु केतुमालस्ततः स्मृतः । तेन तच्छिह्नितं वर्षं केतुमालेति विश्रुतम् ॥ ७७.२६ ॥

பாற்கடல் கடைதல் நிறைவுற்றபோது அவன் தோளில் மாலைகள் வைக்கப்பட்டன. அப்போது இந்திரன் சைத்யகேதுவை ‘கேதுமால’ என்று நினைத்தான்; ஆகவே அந்த அடையாளம் கொண்ட அந்த வர்ஷம் ‘கேதுமால’ எனப் பிரசித்தமானது.

Verse 27

सुपार्श्वस्योत्तरे शृङ्गे वटो नाम महाद्रुमः । न्यग्रोधो विपुलस्कन्धो यस्त्रियोजनमण्डलः ॥ ७७.२७ ॥

சுபார்ஷ்வ மலைக்குப் வடக்குச் சிகரத்தில் ‘வட’ எனப்படும் ஒரு மகா மரம் உள்ளது—அது பெருந்தண்டு கொண்ட ந்யக்ரோத (ஆலமரம்); அதன் சுற்றளவு மூன்று யோஜனைகள்.

Verse 28

माल्यदामकलापैश्च विविधैस्तु समन्ततः । शाखाभिर्लम्बमानाभिः शोभितः सिद्धसेवितः ॥ ७७.२८ ॥

அது எல்லாத் திசைகளிலும் பலவகை மாலைகளும் மலர்தாமங்களும் கொண்டு அலங்கரிக்கப்பட்டு, தொங்கும் கிளைகளால் அழகுபெற்று, சித்தர்களால் சேவிக்கப்பட்டு வணங்கப்படுகிறது।

Verse 29

प्रलम्बकुम्भसदृशैर्हेमवर्णैः फलैः सदा । स ह्युत्तरकुरूणां तु केतुवृक्षः प्रकाशते ॥ ७७.२९ ॥

எப்போதும் தொங்கும் குடம்பைப் போன்ற பொன்னிறக் கனிகளால் நிறைந்த அந்த ‘கேதுவிருட்சம்’ உத்தரகுருக்கள் நாட்டில் தோன்றுகிறது என்று கூறப்படுகிறது।

Verse 30

सनत्कुमारावरजाः मानसाः ब्रह्मणः सुताः । सप्त तत्र महाभागाः कुरवो नाम विश्रुताः ॥ ७७.३० ॥

அங்கே சனத்குமாரரின் இளைய சகோதரர்கள்—பிரம்மாவின் மனப்பிறந்த புதல்வர்கள்—ஏழு மகாபாகர்கள் இருந்தனர்; அவர்கள் ‘குரவர்கள்’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றனர்।

Verse 31

तत्र स्थिरगतैर्ज्ञानैर्विरजस्कैर्महात्मभिः । अक्षयः क्षयपर्यन्तो लोकः प्रोक्तः सनातनः ॥ ७७.३१ ॥

அங்கே நிலைத்தும் உறுதியான ஞானம் உடைய, ரஜஸ்சு அற்ற மகாத்மர்களால் ஒரு சனாதன உலகம் கூறப்படுகிறது—அழிவற்றது; ஆயினும் பிரளய எல்லை வரை விரிந்தது।

Verse 32

तेषां नामाङ्कितं वर्षं सप्तानां वै महात्मनाम् । दिवि चेह च विख्याता उत्तरा: कुरवः सदा ॥ ७७.३२ ॥

அந்த ஏழு மகாத்மர்களின் பெயர்களால் அந்த வர்ஷம் (பிரதேசம்) குறிக்கப்படுகிறது; உத்தரக் குருக்கள் விண்ணிலும் இங்கும் (மனித உலகிலும்) எப்போதும் புகழ்பெற்றவர்கள்।