Adhyaya 70: Nārāyaṇa as the Sacrificial Principle, Analysis of the Three Guṇas, and the Account of Delusion-Doctrines

Verse 1

भद्राश्व उवाच । भगवन् किं कृतं लोकं त्वया तमनुपश्यता । व्रतं तपो वा धर्मो वा प्राप्त्यर्थं तस्य वै मुने ॥ ७०.१ ॥

பத்ராஷ்வன் கூறினான்—பகவனே, அந்த உலகை நோக்கிக் கொண்டிருந்தபோது நீங்கள் என்ன செய்தீர்கள்? முனிவரே, அதை அடைவதற்காக விரதமா, தவமா, அல்லது தர்மாசரணமா மேற்கொண்டீர்கள்?

Verse 2

अनाराध्य हरिं भक्त्या को लोकान् कामयेद् बुधः । आराधिते हरौ लोकाः सर्वे करतलेऽभवन् ॥ ७०.२ ॥

பக்தியுடன் ஹரியை ஆராதிக்காமல் எந்த ஞானி பிற உலகங்களை விரும்புவான்? ஹரியை ஆராதித்தால் எல்லா உலகங்களும் கைத் தளத்தில் இருப்பதுபோல் ஆகின்றன।

Verse 3

एवं सञ्चिन्त्य राजेन्द्र मया विष्णुः सनातनः । आराधितो वर्षशतं क्रतुभिर्भूरिदक्षिणैः ॥ ७०.३ ॥

அரசேந்திரனே! இவ்வாறு சிந்தித்து நான் சனாதன விஷ்ணுவை நூறு ஆண்டுகள், மிகுந்த தக்ஷிணையுடன் கூடிய யாகங்களால், ஆராதித்தேன்।

Verse 4

ततः कदाचिद् बहुना कालेन नृपनन्दन । यजतो मम देवेशं यज्ञमूर्तिं जनार्दनम् । आहूता आगता देवाः सममेव सवासवाः ॥ ७०.४ ॥

பின்னர், அரசகுமாரனே! நீண்ட காலத்திற்குப் பின், நான் யாகமூர்த்தியான தேவேசன் ஜனார்தனனை வழிபட்டு கொண்டிருந்தபோது, அழைக்கப்பட்ட தேவர்கள் இந்திரனுடன் சேர்ந்து ஒரே நேரத்தில் வந்தடைந்தனர்।

Verse 5

स्वे स्वे स्थाने स्थिताः आसन् यावद् देवाः सवासवाः । तावत् तत्रैव भगवान् आगतो वृषभध्वजः ॥ ७०.५ ॥

இந்திரனுடன் கூடிய தேவர்கள் தத்தம் இடங்களில் நிலைத்திருந்தபோதே, அதே நேரத்தில் அதே இடத்தில் வृषபத்வஜன் எனும் பகவான் வந்தடைந்தார்।

Verse 6

महादेवो विरूपाक्षस्त्र्यम्बको नीललोहितः । सोऽपि रौद्रे स्थितः स्थाने बभूव परमेश्वरः ॥ ७०.६ ॥

மகாதேவன்—விரூபாக்ஷன், த்ரியம்பகன், நீலலோஹிதன்—அவரும் ரௌத்ர ரூபத்தில் அந்த நிலையிலே நிலைத்து பரமேஸ்வரனாக வெளிப்பட்டார்।

Verse 7

तान् सर्वानागतान् दृष्ट्वा देवानृषिमहोरगान् । सनत्कुमारो भगवाञाजगामाब्जसम्भवः ॥ ७०.७ ॥

அங்கு வந்திருந்த தேவர்கள், ரிஷிகள், மகோரகர்கள் அனைவரையும் கண்டு, தாமரையில் பிறந்த பகவான் சனத்குமாரர் அங்கே வந்தார்।

Verse 8

त्रसरेणुप्रमाणेन विमानॆ सूर्यसन्निभे । अवस्थितो महायोगी भूतभव्यभविष्यवित् ॥ ७०.८ ॥

திரசரேணு அளவுக்குச் சூட்சுமமான அளவுடன், சூரியன் போன்ற ஒளியுடைய விமானத்தில் மகாயோகி நிலைத்திருந்தார்—கடந்தது, நிகழ்வது, வருவது அனைத்தையும் அறிந்தவர்।

Verse 9

आगम्य शिरसा रुद्रं स ववन्दे महामुनिः । मया प्रणमितस्तस्थौ समीपे शूलपाणिनः ॥ ७०.९ ॥

ருத்ரரிடம் சென்று அந்த மகாமுனி தலை வணங்கி வணங்கினார். என் வணக்கத்தை ஏற்றபின், திரிசூலதாரியின் அருகில் நின்றார்।

Verse 10

तानहं संस्थितान् देवान् नारदादीनृषींस्तथा । सनत्कुमाररुद्रौ च दृष्ट्वा मे मनसि स्थितम् ॥ ७०.१० ॥

அங்கு நின்றிருந்த தேவர்களையும், நாரதர் முதலிய ரிஷிகளையும், சனத்குமாரர் மற்றும் ருத்ரரையும் கண்டு, என் மனத்தில் இருந்தது நிலைபெற்று தெளிவாயிற்று।

Verse 11

क एषां भवते याज्यो वरिष्ठश्च नृपोत्तम । केन तुष्टेन तुष्टाः स्युः सर्व एते सरुद्रकाः ॥ ७०.११ ॥

அரசர்களில் சிறந்தவரே! இவர்களில் உமக்கு வணங்கத்தக்க மிகச் சிறந்தவர் யார்? மேலும் யார் திருப்தியடைந்தால் இவர்கள் அனைவரும்—ருத்ரர்களுடன்—திருப்தியடைவார்கள்?

Verse 12

एवं कृत्वा स्थिते राजन् रुद्रः पृष्टो मया । अनघ । एवमर्थं क इज्योऽत्र युष्माकं सुरसत्तमाः ॥ ७०.१२ ॥

இவ்வாறு செய்து, அரசே, நிலைமை இப்படியே நிலைத்தபோது, குற்றமற்றவனே, நான் ருத்ரனை வினவினேன்—‘இந்தச் சூழலில், தேவர்களில் சிறந்தவர்களே, உங்களில் இங்கே யாரை வழிபட வேண்டும்?’

Verse 13

एवमुक्ते तदोवाच रुद्रो मां सुरसन्निधौ ॥ ७०.१३ ॥

இவ்வாறு கூறப்பட்டபின், தேவர்களின் முன்னிலையில் ருத்ரன் என்னிடம் பேசினான்।

Verse 14

रुद्र उवाच । शृण्वन्तु बिबुधाः सर्वे तथा देवर्षयोऽमलाः । ब्रह्मर्षयश्च विख्याताः सर्वे शृण्वन्तु मे वचः । त्वं चागस्त्य महाबुद्धे शृणु मे गदतो वचः ॥ ७०.१४ ॥

ருத்ரன் கூறினான்—‘அனைத்து தேவர்களும் கேளுங்கள்; அதுபோல மாசற்ற தேவரிஷிகளும்; புகழ்பெற்ற பிரம்மரிஷிகளும் கேளுங்கள்—எல்லோரும் என் வாக்கை கேளுங்கள். மேலும், பேரறிவுடைய அகஸ்தியரே, நான் கூறும் சொற்களை நீயும் கேள்.’

Verse 15

यो यज्ञैर् ईड्यते देवो यस्मात् सर्वमिदं जगत् । उत्पन्नं सर्वदा यस्मिँल्लीनं भवति सामरम् ॥ ७०.१५ ॥

யாகங்களால் போற்றப்படுகின்ற அந்தத் தேவன்—அவரிடமிருந்தே இவ்வுலகம் முழுதும் தோன்றியது; மேலும் தேவர்களுடன் கூடிய அனைத்தும் எப்போதும் அவரிலேயே லயமாகிறது।

Verse 16

नारायणः परो देवः सत्त्वरूपो जनार्दनः । त्रिधात्मानं स भगवाँन् ससर्ज परमेश्वरः ॥ ७०.१६ ॥

நாராயணனே பரம தேவன்; சத்துவ ரூபமான ஜனார்தனன். அந்த பகவான் பரமேஸ்வரன் திரிதாத்மாவை (மூவகை இயல்பு/தத்துவம்) படைத்தான்।

Verse 17

रजस्तमोभ्यां युक्तोऽभूद् रजः सत्त्वाधिकं विभुः । ससर्ज नाभिकमले ब्रह्माणं कमलासनम् ॥ ७०.१७ ॥

ரஜஸ், தமஸ் ஆகியவற்றுடன் இணைந்த அந்த விபு ரஜஸ்-பிரதானனாகி, சத்துவம் அதிகமுடையவனானான். தன் நாபிக் கமலத்தில் தாமரையாசனன் பிரம்மாவை உண்டாக்கினான்.

Verse 18

रजसा तमसा युक्तः सोऽपि मां त्वसृजत् प्रभुः । यत्सत्त्वं स हरिर्देवो यो हरिस्तत्परं पदम् ॥ ७०.१८ ॥

ரஜஸ், தமஸ் உடன் இணைந்த அந்தப் பிரபுவும் என்னையும் படைத்தான். சத்துவம் என்பதே தேவ ஹரி; ஹரியே பரம பதம்.

Verse 19

ये सत्त्वराजसी सोऽपि ब्रह्मा कमलसम्भवः । यो ब्रह्मा सैव देवस्तु यो देवः स चतुर्मुखः । यद्रजस्तमसोपेतं सोऽहं नास्त्यत्र संशयः ॥ ७०.१९ ॥

சத்துவமும் ரஜஸும் உடையவன் தாமரையில் பிறந்த பிரம்மா. பிரம்மாவே தேவன்; அந்த தேவனே நான்முகன். ரஜஸ்-தமஸ் உடையது நானே—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 20

सत्त्वं रजस्तमश्चैव त्रितयं चैददुच्यते । सत्त्वेन मुच्यते जन्तुः सत्त्वं नारायणात्मकम् ॥ ७०.२० ॥

சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ்—இவை மூன்றும் எனக் கூறப்படுகின்றன. ஜீவன் சத்துவத்தால் விடுதலை பெறுகிறது; சத்துவம் நாராயண-ஸ்வரூபம்.

Verse 21

रजसा सत्त्वयुक्तेन भवेत् सृष्टिः रजोऽधिका । तच्च पैतामहं वृत्तं सर्वशास्त्रेषु पठ्यते ॥ ७०.२१ ॥

ரஜஸ் சத்துவத்துடன் இணைந்தால் ரஜஸ்-பிரதானமான படைப்பு உண்டாகிறது. இந்தப் பைதாமஹ (பிரம்ம மரபு) வரலாறு எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் ஓதப்படுகிறது.

Verse 22

यद्वेदबाह्यं कर्म स्याच्छास्त्रमुद्दिश्य सेव्यते । तद्रौद्रमिति विख्यातं कनिष्ठं गदितं नृणाम् ॥ ७०.२२ ॥

வேதத்திற்கு அப்பாற்பட்ட செயல், ‘சாஸ்திரம்’ எனக் கூறி மேற்கொள்ளப்படின், அது ‘ரௌத்ரம்’ எனப் புகழ்பெறும்; மனிதரிடையே அது மிகத் தாழ்ந்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 23

यद्धीनं रजसा कर्म केवलं तामसं तु यत् । तद् दुर्गतिपरं नॄणामिह लोके परत्र च ॥ ७०.२३ ॥

ரஜோகுணம் குறைந்த செயலும், முழுவதும் தாமஸமான செயலும்—மனிதருக்கு இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் துர்கதியைத் தரும்.

Verse 24

सत्त्वेन मुच्यते जन्तुः सत्त्वं नारायणात्मकम् । नारायणश्च भगवान् यज्ञरूपी विभाव्यते ॥ ७०.२४ ॥

ஜீவன் சத்த்வத்தால் விடுதலை பெறுகிறது; சத்த்வம் நாராயண-ஸ்வரூபமானது. பகவான் நாராயணன் யஜ்ஞ-ரூபமாகத் தியானிக்கப்படுகிறார்.

Verse 25

कृते नारायणः शुद्धः सूक्ष्ममूर्तिरुपास्यते । त्रेतायां यज्ञरूपेण पञ्चरात्रैस्तु द्वापरे ॥ ७०.२५ ॥

கிருதயுகத்தில் தூய, நுண்மையான ரூபமுடைய நாராயணன் உபாசிக்கப்படுகிறார்; திரேதையில் யஜ்ஞ-ரூபமாகவும், த்வாபரத்தில் பாஞ்சராத்திர முறையாலும் (வழிபடப்படுகிறார்).

Verse 26

कलौ मत्कृतमार्गेण बहुरूपेण तामसैः । इज्यते द्वेषबुद्ध्या स परमात्मा जनार्दनः ॥ ७०.२६ ॥

கலியுகத்தில் தாமஸ இயல்புடையோர், என்னால் அமைக்கப்பட்ட மார்க்கத்தைப் பின்பற்றி, பல ரூபங்களில்—த்வேஷ புத்தியுடன்—அந்த பரமாத்மா ஜனார்தனனை வழிபடுகின்றனர்.

Verse 27

न तस्मात् परतो देवो भविता न भविष्यति । यो विष्णुः स स्वयं ब्रह्मा यो ब्रह्मा सोऽहमेव च ॥ ७०.२७ ॥

அந்த பரமத் தத்துவத்திற்குப் புறம்பாக எந்தத் தேவனும் தோன்றவில்லை; இனியும் தோன்றமாட்டான். விஷ்ணுவே பிரம்மா; பிரம்மாவே நானும் ஆகிறேன்.

Verse 28

वेदत्रयेऽपि यज्ञेऽस्मिन् याज्यं वेदेषु निश्चयः । यो भेदं कुरुतेऽस्माकं त्रयाणां द्विजसत्तम । स पापकाऽरी दुष्टात्मा दुर्गतिं गतिमाप्नुयात् ॥ ७०.२८ ॥

மூன்று வேதங்களால் ஆதரிக்கப்படும் இவ்வியாகத்தில் எது அர்ப்பணிக்கப்பட வேண்டுமோ அது வேதங்களில் உறுதியாக நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளது. ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே, எங்கள் மூன்றிலும் (வேதங்களில்) பிளவு உண்டாக்குபவன் பாவி, தீய மனத்தவன்; துர்கதியை அடைவான்.

Verse 29

इदं च शृणु मेऽगस्त्य गदतः प्राक्तनं तथा । यथा कलौ हरेर्भक्तिं न कुर्वन्तीह मानवाः ॥ ७०.२९ ॥

அகஸ்தியரே, என் சொல்லையும் கேளுங்கள்—முன்னாள்களின் நிகழ்வை நான் கூறுகிறேன்—கலியுகத்தில் இங்குள்ள மனிதர்கள் ஹரியின் பக்தியை மேற்கொள்ளாத விதத்தை.

Verse 30

भूर्लोकवासिनः सर्वे पुरा यष्ट्वा जनार्दनम् । भुवर्लोकं प्रपद्यन्ते तत्रस्था अपि केशवम् ॥ आराध्य स्वर्गतिं यान्ति क्रमान्मुक्तिं व्रजन्ति च ॥ ७०.३० ॥

பூலோக வாசிகள் அனைவரும் முன்பு ஜனார்தனனை வழிபட்டு புவர்லோகத்தை அடைகிறார்கள். அங்கு இருப்பவர்களும் கேசவனை ஆராதித்து ஸ்வர்ககதியை அடைந்து, பின்னர் வரிசையாக முக்தியையும் பெறுகின்றனர்.

Verse 31

एवं मुक्तिपदे व्याप्ते सर्वलोकैस्तथैव च । मुक्तिभाजस्ततो देवास्तं दध्युः प्रयता हरिम् ॥ ७०.३१ ॥

இவ்வாறு முக்திப் பதம் எல்லா உலகங்களாலும் நிரம்பியபோது, முக்தியைப் பெறும் தேவர்கள் ஒழுக்கத்துடன் அந்த ஹரியைத் தியானித்தனர்.

Verse 32

सोऽपि सर्वगतत्वाच्च प्रादुर्भूतः सनातनः । उवाच ब्रूत किं कार्यं सर्वयोगिवराः सुराः ॥ ७०.३२ ॥

அவரும் அனைத்திலும் பரவி இருப்பதனால் சனாதனராக வெளிப்பட்டு கூறினார்— “தேவர்களே, யோகிகளில் சிறந்தவர்களே, சொல்லுங்கள்— செய்ய வேண்டிய காரியம் என்ன?”

Verse 33

ते तं प्रणम्य देवेशमूचुश्च परमेश्वरम् । देवदेव जनः सर्वो मुक्तिमार्गे व्यवस्थितः । कथं सृष्टिः प्रभविता नरकेषु च को वसेत् ॥ ७०.३३ ॥

அந்த தேவேசனையும் பரமேஸ்வரனையும் வணங்கி அவர்கள் கூறினர்— “தேவதேவா! எல்லா மக்களும் முக்தி மார்க்கத்தில் நிலைத்திருந்தால், படைப்பு எவ்வாறு தோன்றும்? நரகங்களில் யார் வாசிப்பார்?”

Verse 34

एवमुक्तस्ततो देवैस्तानुवाच जनार्दनः । युगानि त्रीणि बहवो मामुपेष्यन्ति मानवाः ॥ ७०.३४ ॥

தேவர்கள் இவ்வாறு கூறியபோது ஜனார்தனன் அவர்களிடம் சொன்னான்— “மூன்று யுகங்கள் பல மனிதர்கள் என்னை அணுகுவார்கள்.”

Verse 35

अन्त्ये युगे प्रविरला भविष्यन्ति मदाश्रयाः । एष मोहं सृजाम्याशु यो जनं मोहयिष्यति ॥ ७०.३५ ॥

யுகத்தின் முடிவில் என்னைச் சரணடைபவர்கள் மிக அரிதாகிவிடுவர். மக்களை மயக்கும் இந்த மோகத்தை நான் விரைவில் உருவாக்குகிறேன்.

Verse 36

त्वं च रुद्र महाबाहो मोहशास्त्राणि कारय । अल्पायासं दर्शयित्वा फलं दीर्घं प्रदर्शय ॥ ७०.३६ ॥

மேலும் நீயும், மகாபாகு ருத்ரா, மோக சாஸ்திரங்களை இயற்றச் செய். சிறு முயற்சியே போதும் எனக் காட்டி, அதன் நீண்டகால விளைவைக் காட்டுவாய்.

Verse 37

कुहकं चेन्द्रजालानि विरुद्धाचरणानि च । दर्शयित्वा जनं सर्वं मोहयाशु महेश्वर ॥ ७०.३७ ॥

ஓ மகேஸ்வரா! வஞ்சகம், இந்திரஜால மாயைகள், மேலும் முரண்பட்ட (அநுசித) நடத்தை ஆகியவற்றைக் காட்டி நீ விரைவில் எல்லா மக்களையும் மயக்குகிறாய்।

Verse 38

एवमुक्त्वा तदा तेन देवेन परमेष्ठिना । आत्मा तु गोपितः सद्यः प्रकाश्योऽहं कृतस्तदा ॥ ७०.३८ ॥

இவ்வாறு கூறியபின், அந்தப் பரமேஷ்டி தேவர் உடனே ஆத்மாவை மறைத்தார்; அப்போது என்னை வெளிப்படுத்தினார்।

Verse 39

तस्मादारभ्य कालं तु मत्प्रणीतॆषु सत्तम । शास्त्रेष्वभिरतो लोको बाहुल्येन भवेदतः ॥ ७०.३९ ॥

அந்தக் காலத்திலிருந்து, ஓ சத்தமா, பெரும்பாலோர் என்னால் பிரசுரிக்கப்பட்ட சாஸ்திரங்களில் பெரிதும் ஈடுபடுவார்கள்।

Verse 40

वेदानुवर्त्तिनं मार्गं देवं नारायणं तथा । एकीभावेन पश्यन्तो मुक्तिभाजो भवन्ति ते ॥ ७०.४० ॥

வேதங்களைப் பின்பற்றும் மார்க்கத்தையும், தேவன் நாராயணனையும் ஒருமை உணர்வுடன் காண்பவர்கள் முக்தியை அடைவார்கள்।

Verse 41

मां विष्णोर्व्यतिरिक्तं ये ब्रह्माणं च द्विजोत्तम । भजन्ते पापकर्माणस्ते यान्ति नरकं नराः ॥ ७०.४१ ॥

ஓ த்விஜோத்தமா! என்னை விஷ்ணுவிலிருந்து வேறாகக் கருதி, பிரம்மாவையும் வழிபடும் பாவச் செயல்வாளர்கள் நரகத்திற்குச் செல்கிறார்கள்।

Verse 42

ये वेदमर्गनिर्मुक्तास्तेषां मोहार्थमेव च । नयसिद्धान्तसंज्ञाभिर्मया शास्त्रं तु दर्शितम् ॥ ७०.४२ ॥

வேதமார்க்கத்திலிருந்து விலகியவர்களின் மயக்கத்தை நீக்குவதற்காகவே, ‘நய’ மற்றும் ‘சித்தாந்த’ என்ற பெயர்களால் நான் இந்த சாஸ்திரத்தை வெளிப்படுத்தினேன்।

Verse 43

पाशोऽयं पशुभावस्तु स यदा पतितो भवेत् । तदा पाशुपतं शास्त्रं जायते वेदसंज्ञितम् ॥ ७०.४३ ॥

இதுவே ‘பாசம்’—அதாவது பசுபாவம், கட்டுண்ட ஜீவநிலை. அது நீங்கும்போது ‘பாசுபத’ சாஸ்திரம் தோன்றி ‘வேதம்’ என அழைக்கப்படுகிறது।

Verse 44

वेदमूर्तिरहं विप्र नान्यशास्त्रार्थवादिभिः । ज्ञायते मत्स्वरूपं तु मुक्त्वा वेदमनादिमत् । वेदवेद्योऽस्मि विप्रर्षे ब्राह्मणैश्च विशेषतः ॥ ७०.४४ ॥

ஓ விப்ரரே! நான் வேதமூர்த்தி. ஆதியற்ற வேதத்தைத் தவிர பிற சாஸ்திரங்களின் பொருளை மட்டும் உரைப்பவர்கள் என் சொரூபத்தை உண்மையாக அறியார். ஓ விப்ரரிஷியே! நான் வேதத்தினாலேயே அறியப்படுவேன்; குறிப்பாக பிராமணர்களால்।

Verse 45

युगानि त्रीण्यहं विप्र ब्रह्मा विष्णुस्तथैव च । त्रयोऽपि सत्त्वादिगुणास्त्रयो वेदास्त्रयोऽग्नयः ॥ ७०.४५ ॥

ஓ விப்ரரே! நான் மூன்று யுகங்களும்; நான் பிரம்மாவும் விஷ்ணுவும் கூட. சத்த்வம் முதலிய மூன்று குணங்கள், மூன்று வேதங்கள், மூன்று புனித அக்னிகள்—இவையெல்லாம் (என்னுள்) உள்ளன।

Verse 46

त्रयो लोकास्त्रयः सन्ध्यास्त्रयो वर्णास्तथैव च । सवनानि तु तावन्ति त्रिधा बद्धमिदं जगत् ॥ ७०.४६ ॥

மூன்று உலகங்கள், மூன்று சந்தியைகள், மேலும் மூன்று வர்ணங்களும் உள்ளன. சவனங்களும் அதே அளவு; இந்த ஜகம் தன் ஒழுங்கில் மும்மடங்காக அமைந்து கட்டுப்பட்டுள்ளது।

Verse 47

य एवṃ वेत्ति विप्रर्षे परं नारायणं तथा । अपरं पद्मयोनिं तु ब्रह्माणं त्वपरं तु माम् । गुणतो मुख्यतस्त्वेक एवाहं मोह इत्युत ॥ ७०.४७ ॥

ஓ சிறந்த முனிவரே, இவ்வாறு அறிந்தவன்—நாராயணன் பரமன், தாமரை-யோனி பிரம்மா அவருக்கு உட்பட்டவன், நானும் உட்பட்டவன்; தத்துவத்தில் முதன்மையாக ஒன்றே பரம்பொருள் உள்ளது—அவன் மயக்கமற்றவன் எனக் கூறப்படுகிறான்।